จ้าน ทราบว่าจอมยุทธ์น้อยประสบเคราะห์ร้าย ข้าปลีกตัวไม่ได้ จึงไม่สามารถไปช่วยเหลือจอมยุทธ์น้อยได้ แต่หากท่านจอมยุทธ์เชื่อใจ สามารถไปหากลุ่มทหารรับจ้างในป่าสัตตะดาราแถวภูเขาจั๋วเฟิง (วาโยแผดเผา) ที่ชื่อ “ทหารรับจ้างจั๋วเฟิง” หัวหน้ากลุ่มชื่อว่าเหลยเชียนไห่ เป็นน้องชายแท้ๆ ของข้าเอง เชียนไห่เห็นจดหมายนี้ก็จะเข้าใจเอง และคุ้มครองจอมยุทธ์น้อยไปตลอดทางรักษาตัวด้วย……อ่านเนื้อความในจดหมายนี้แล้ว หลินมู่อวี่รู้สึกซาบซึ้งนิดหน่อย ตนและฉู่เหยามาตกระกำลำบากอยู่ในป่าสัตตะดาราหลายวันขนาดนี้ ยังไม่เห็น “คน” จริงเลยสักคน ความจริงเหลยไป่จ้านกับตัวเขาเคยพบหน้ากันครั้งเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับส่งสารมาให้ความช่วยเหลือ ช่างหาได้ยากจริงๆที่แท้พ่อค้าก็สามารถมีเมตตาธรรมเช่นนี้ได้เหมือนกัน!
“ฟู่!”
ของเหลวพิษพุ่งออกไปราวกับสายฝนแทรกซึมไปทั่วร่างของเย่เหลียง และเริ่มกัดกร่อนร่างของเขา พริบตาเดียวผิวหนังของเขาก็เละเทะ น่าสยดสยองเหลือเกิน
เย่เหลียงพลาดตรงที่มั่นใจในตัวเองเกินไป คิดว่าอาศัยเพียงทักษะกระบี่ของตนก็สามารถรับมือหลินมู่อวี่ได้ ดังนั้นจึงไม่ได้แบ่งปราณที่เหลือมาสร้างเกราะปราณขึ้นใหม่อีกครั้ง แล้วยิ่งคาดไม่ถึงว่าวิญญาณยุทธ์ของหลินมู่อวี่จะมีทักษะพ่นพิษแบบนี้ด้วย ไม่นานนักทั่วทั้งร่างก็เต็มไปด้วยพิษเหลว ผิวหนังชั้นนอกถูกทำลายอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่หล่อเหลาก่อนหน้า พริบตาเดียวก็ถูกทำลายจนอัปลักษณ์สยดสย
