อง
“ฆ่าเจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เขาแผดเสียงด้วยความโมโห ใช้การฟังเสียงระบุตำแหน่งของอีกฝ่าย ถึงแม้จะถูกลอบกัดแต่พลังยังคงมีอยู่ บนด้ามกระบี่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโชน แต่การหายใจของหลินมู่อวี่นั้นแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ปอดที่ถูกแทงทะลุทำให้เขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว ขาสองข้างราวกับถูกถ่วงไว้ด้วยตะกั่วไม่สามารถขยับได้ แม้แต่ฝีเท้าดาวตกก็ไม่ใช้ไม่ได้แล้ว จึงได้แต่ยกกระบี่ด้วยแขนทั้งสองข้างขึ้นขวางการโจมตีอันรุนแรงนี้
“เคร้ง!”
เสียงก้องดังขึ้น กระบี่เหล็กหักเป็นสองท่อน ในมือของเย่เหลียงเป็นกระบี่ล้ำค่า แต่ในมือของหลินมู่อวี่เป็นแค่กระบี่ชั้นดีที่ทหารรับจ้างทั่วไปใช้กันเท่านั้น หลังจากเสียงกระบี่หักดังขึ้น กระบี่สีแดงเพลิงก็ฟันเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ฉัวะ” เลือดสาดกระเซ็น กระบี่ฟันถูกไหล่ของหลินมู่อวี่และเฉือนเข้าไปในเนื้อ เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น กัดฟันแล้วใช้มือจับคมกระบี่ไว้ ไม่ให้มันฟันลึกลงมาอีก ไม่เช่นนั้นคงได้บาดเจ็บถึงกระดูกแน่
“ยังไม่ยอมตายอีก!?”
เย่เหลียงแสยะยิ้ม เรียกพลังไปรวมไว้ที่กระบี่ และในจังหวะนี้เอง จู่ๆ ความรู้สึกมึนงงจู่โจมเข้ามา ทำให้เขาแทบถือกระบี่ไม่อยู่
ในที่สุด สายลมเมามายก็ออกฤทธิ์เสียที!
“เกิดอะไรขึ้น”
เย่เหลียงสะบัดศีรษะแรงๆ แต่ความรู้สึกมึนงงยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขายกขาถีบเข้าที่หน้าอกของหลินมู่อวี่เสียงดังพลั่ก หลินมู่อวี่กลิ้งเข้าไปในพงหญ้า
“จงตายซะ!”
เย่เหลียงเดิ
