นกะเผลกไปทางหลินมู่อวี่อยู่ในพงหญ้า สะบัดศีรษะไม่หยุด ทัศนวิสัยของเขาได้รับผลกระทบจากสายลมเมามาย ถึงอยากจะมองก็มองไม่เห็น
ในตอนนี้เอง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น “ฉึก ฉึก” เข็มเงินสองเล่มปักเข้าที่จุดชีพจรตรงหน้าอกของเย่เหลียง เขาขยับตัวไม่ได้ในทันที
ใต้แสงจากเปลวเพลิง ฉู่เหยารีบพุ่งออกมา จับกระบี่ในมือของเย่เหลียง แล้วพลิกตัวหันกลับไปฟัน!
“ฉัวะ!”
เลือดสาดกระจายไปทั่ว เย่เหลียงหนึ่งในเจ็ดเทพยุทธ์
ศีรษะร่วงลงพื้น!
……
“อาอวี่…อาอวี่…”
ฉู่เหยารีบวิ่งเข้ามา มองหลินมู่อวี่ที่นอนจมกองเลือด น้ำตาไหลพรากราวกับสายฝนทันที นางกอดเขาไว้ “อาอวี่ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม อาอวี่ รีบตอบข้าเร็ว…”
หลินมู่อวี่ลืมตาขึ้นช้าๆ “เย่เหลียงมัน…”
“ตายแล้ว”
“ดี!” เขายกมุมปากขึ้นอย่างยากลำบาก เผยให้เห็นรอยยิ้ม พูดติดๆ ขัดๆ “พี่ฉู่เหยา ข้าไม่ไหวแล้ว รีบ..รีบใช้เข็มเงินสกัดจุดห้ามเลือด แล้วก็ใช้…โอสถฟื้นฟูในอกเสื้อข้ารักษาอาการบาดเจ็บภายใน ไม่เช่นนั้นข้าคงจะไม่รอดแล้วจริงๆ…”
“อือ!”
ฉู่เหยาจับเขานอนลงทันที รีบหยิบเข็มเงินออกมา ห้ามแผลตามตำราแพทย์ที่ชวีฉู่เหลือไว้ จากนั้นก็ฝังเข็มสกัดจุดชีพจรทีละจุดๆ ห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบโอสถฟื้นฟูเกรดหนึ่งของหลินมู่อวี่ออกมาเทลงบนบาดแผล แต่บาดแผลที่ถูกธนูแทงทะลุอกนั้นสาหัสมากจริงๆ จะมีชีวิตรอดไปได้หรือไม่นั้น ไม่มีทางรู้เลย
ฉู่เหยาจิตใจสับสน กอดหลินมู่อวี่ร้องไห้สะอึกสะอื้นในยามร
