ด็กอย่างเจ้า จะสังหารเจ้าดาบใหญ่กวานหยางได้อย่างไร”
หลินมู่อวี่คับแค้นอยู่ในใจ หากไม่ใช่เพราะธนูลอบกัดของเจ้ายิงข้าบาดเจ็บ ข้าก็จะฆ่าเจ้าด้วยเหมือนกัน
แต่ตอนนี้เขาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด อีกฝ่ายเป็นถึงปราชญ์สงครามระดับห้าสิบเอ็ด แต่เดิมพลังก็เหนือกว่าอยู่แล้ว อีกอย่างตนเองก็ได้รับบาดเจ็บหนัก แผนเดียวที่จะเอาชนะได้ก็คือพิษของสายลมเมามายแล้วล่ะ!
“แกเป็นใคร ถึงกล้าลอบกัดผู้อื่น ไร้ยางอายเสียจริง” เขาพยายามถ่วงเวลา
เย่เหลียงยิ้มเยาะ “ข้าคือหนึ่งในเจ็ดเทพยุทธ์อันดับสาม เย่เหลียง จะบอกให้นะว่า ข้าไม่ได้ตั้งใจยิงก็ยิงโดนเจ้า เป็นเจ้าที่โชคไม่ดีเอง จะว่าไป ถึงข้าไม่ยิงเจ้า ก็สังหารเจ้าได้เหมือนกัน คนอย่างเจ้าฆ่าได้แค่สวะอย่างกวานหยางที่ฝีมือไม่ถึงขอบเขตปฐพีชั้นที่สามเท่านั้นแหละ”
พูดจบ กระบี่ยาวในมือของเย่เหลียงก็เริ่มสั่น จากนั้นงูอัคคีตัวหนึ่งก็เลื้อยขึ้นไปบนคมกระบี่ นี่คืองูอัคคี วิญญาณยุทธ์อันดับหกของเขา สามารถเพิ่มพลังการใช้เปลวเพลิงให้เจ้าของได้ และเพราะอานุภาพของงูอัคคีตัวนี้ เย่เหลียงถึงได้เป็นหนึ่งในเจ็ดเทพยุทธ์ทั้งที่อายุยังน้อย
หลินมู่อวี่รู้สึกแค่หายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจหนักอึ้ง มือชวายกกระบี่ขึ้นแล้วเงยหน้ามองเย่เหลียง “ถึงแม้ว่าวันนี้เจ้าจะสังหารข้าได้ แต่ก็ไม่ได้ชนะด้วยฝีมือ เจ้าก็เป็นแค่ตัวตลกท่ามกลางเหล่าวีรบุรุษใต้หล้าเท่านั้น”
“ตลกสิ้นดี!”
เย่เหลียงยิ้มเยาะ “ถ้าตอน
