ม่ถูก ฝีมือยิงธนูของตนยังกระจอกอยู่ สูงขนาดนี้ ยิงไม่ถูกแน่นอน ช่างเถอะ ค่อยๆ หาทางไปก็แล้วกัน ถ้ามีคนมาไล่ฆ่าตนอีก ก็แค่สู้ตาย!
“ดอกหงอนไก่พิษ…” ฉู่เหยามองอยู่ไกลๆ อย่างระมัดระวัง นางไม่เคยเห็นสัตว์วิญญาณประเภทพืชชนิดนี้มาก่อน
แต่หลินมู่อวี่กลับรู้จักสัตว์วิญญาณชนิดนี้อยู่บ้าง เพราะในเกมผู้พิชิตเขาเคยพาพวกเพื่อนๆ ไปสู้กับบอสระดับทองมาก่อน ดอกหงอนไก่พิษไม่มีอะไรน่ากลัว แค่สามารถพ่นพิษสีแดงออกมาได้ ซึ่งจุดนี้ค่อนข้างจัดการยาก ดูเหมือนคุณสมบัติพิเศษของสัตว์วิญญาณบนโลกนี้จะคล้ายกับเกมผู้ชิตอยู่ บางทีจุดนี้อาจจะมีประโยชน์ต่อตนเอง
“พี่ฉู่เหยา ท่านอย่าเพิ่งลงมือ ข้าไปเอง”
หลินมู่อวี่จับกระบี่แล้วเดินขึ้นไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง สัตว์วิญญาณอายุสองพันปี มีความแข็งแกร่งเท่ากับยอดฝีมือขั้นปราชญ์สงครามระดับห้าสิบ ดังนั้นทางที่ดีคืออย่าไปโดนพิษที่พ่นออกมา
“อาอวี่ เจ้าระวังตัวด้วย!”
ฉู่เหยาเม้มริมฝีปาก มองแผ่นหลังของเขาด้วยความกังวลใจ แต่นางรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรเข้าไปช่วย เพราะว่าฝีเท้าของหลินมู่อวี่นั้นเหนือกว่าตนมาก พลังการหลบหลีกของฝีเท้าดาวตกนั้นไม่ใช่ว่ายอดฝีมือทุกคนจะมีได้
“ฟ่อ ฟ่อ…”
ถึงดอกหงอนไก่จะเป็นพืช แต่การเคลื่อนไหวนั้นไม่ด้อยเลย ตัวดอกที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเมตรค่อยๆ ยก “หัว” ของมันขึ้นมา มันรับรู้ได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาจึงส่งเสียงขู่คล้ายงูพิษ ขณะเดียวกันพื้นหญ้า
