ราะ “ไม่นึกว่าพวกเจ้าจะรู้จักข้าด้วย พวกเจ้าก็มาตามล่าหลินมู่อวี่เหมือนกันสินะ”
“ใช่แล้ว!” เป่าหัวเราะฮ่าๆ “คงอีกไม่ไกลแล้วล่ะ เจ้าหลินมู่อวี่อยู่ข้างหน้านี้เอง มันใช้กระบี่ผุๆ สังหารฮว๋าหวันและฮว๋าเทียน เห็นได้ชัดว่าพลังมันน่ากลัวยิ่งนัก ในเมื่อตอนนี้ทุกคนต่างตามล่ามัน สู้มีผู้ช่วย…เดินทางไปด้วยกันเป็นอย่างไร”
กวานหยางพยักหน้า “ก็ดี หลายคน ดูแลกันได้มากขึ้น”
หวังเป่าเผยรอยยิ้ม แต่กลับไม่ได้สังเกตรอยยิ้มมุมปากของกวานหยางที่เผยจิตสังหารออกมา
“งั้นรบกวนท่านทั้งสองนำทางด้วย”
“อืม ได้!”
ในจังหวะที่หวังเป่าหันตัวกลับไป จู่ๆ หลังของเขาก็ร้อนขึ้น และเจ็บขึ้นที่หน้าอก เมื่อก้มหน้ามอง เปลวไฟสายหนึ่งค่อยๆ ทะลวงเกราะของเขา ตามด้วยดาบที่แทงทะลุหัวใจออกมา ยังไม่ทันได้ร้องออกมาก็ล้มพับลงไปกองกับพื้น
“ไอ้ระยำ กล้าลอบโจมตีพวกเรางั้นรึ!”
ลู่ซุ่นโมโห กระบี่พุ่งเข้าแทงใต้รักแร้ของกวานหยางดั่งอสรพิษ
“ตายซะเถอะ!”
กวานหยางรวดเร็วมาก ดาบยาวที่มีร่างของหวังเป่าคาอยู่นั้นสะบัดโดยพลัน “เคร้ง” ด้ามดาบปะทะกับกระบี่ของลู่ซุ่นกระเด็นออกไป แล้วรีบขึ้นหน้าเตะลู่ซุ่นจนถอยกระเด็นไปหลายก้าว กวานหยางเลื่อนดาบไปไว้ด้านหลัง หมัดซ้ายที่มีเปลวเพลิงก็กระแทกเข้าที่อกของลู่ซุ่น!
“พลั่ก!”
เลือดพุ่งสาดกระจาย หมัดซ้ายที่มีเปลวเพลิงห่อหุ้มทะลวงอกของลู่ซุ่น เปลวเพลิงเผาอวัยวะภายในของอีกฝ่ายจนไหม้เกรียม
กวานหยางค่อยๆ เก็บหมัด ไม่
