ึกษากระบี่วายุมาหลายวัน เตรียมการสำหรับการต่อสู้จริงไว้บ้างแล้ว เมื่อเริ่มใช้เคล็ดทักษะกระบี่นี้ เขาถอยหลังด้วยความเร็วดั่งสายฟ้า “เคร้ง เคร้ง” เสียงกระบี่ปะทะกัน กวานหยางโจมตีต่อเนื่องไม่หยุด เขาพลิกดาบแล้วฟันออกไปบนอากาศ วิญญาณยุทธ์บนดาบส่งเสียงคำราม ปลดปล่อยเปลวเพลิงนับไม่ถ้วนออกมา“ปัง!”หลินมู่อวี่เข้าสู่การตั้งรับอย่างเต็มตัว ถูกกระแทกจนถอยไปหลายก้าว แขนทั้งสองข้างชา พลังของกวานหยางแข็งแกร่งเหลือเกิน เขาค่อยๆโคจรปราณ “ฟึ่บๆๆ ” เถาวัลย์น้ำเต้าเขียวสามเส้นแทงขึ้นมาจากพื้นดินกวานหยางหัวเราะฮ่าๆ กระทืบเท้าใส่พื้นดิน เปลวไฟลุกพรึ่บไปทั่ว เผาเถาวัลย์น้ำเต้าจนสิ้น เขายิ้มเยาะ “เจ้ามีความสามารถแค่นี้เองหรือ งั้นคงต้องบอกลาเจ้าจริงๆ แล้วสิ”หลินมู่อวี่คำรามออกมา เถาวัลย์น้ำเต้าก็พุ่งโจมตีออกไปรอบทิศทาง“พลังหมาป่า!”กวานหยางตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดเช่นกัน วิญญาณยุทธ์คำรามออกมา เปลวเพลิงพุ่งกระจายออกไปรอบด้าน พลังปราชญ์สงครามระดับสี่สิบแปดช่างเยี่ยมยอด ราวกับจะทำให้เกิดอัคคีภัยครั้งใหญ่ เปลวเพลิงในช่วงพลบค่ำย้อมสีท้องฟ้าให้สว่างราวกับเวลากลางวัน ส่วนเถาวัลย์น้ำเต้าของหลินมู่อวี่นั้นโดนเผาไปเกือบเป็นขี้เถ้าหมด เหลือเพียงเถาวัลย์ไม่กี่เส้นที่ยังคงพันธนาการอยู่ราวกับอสรพิษ“ปัง!”มวลอากาศสั่นสะเทือน หลินมู่อวี่ใช้ฝีเท้าดาวตกเคลื่อนพุ่งไปทางกวานหยาง ฟาดกระบี่ออกไป พิฆาตอสนีบาต!“ฝันไปเถอะ!”กวานหยางยก
