ระดองเต่าทมิฬปรากฏรอยร้าวขึ้นมากมาย แค่พลังการโจมตีนี้ก็รู้แล้วว่าพลังของผู้ที่มาเยือนนั้นสูงกว่าฮว๋าเทียนหลายชั้น!หลังจากเปลวไฟสลายไป กวานหยางที่ถือดาบยาวก็มายืนอยู่ตรงหน้าหลินมู่อวี่ ยิ้มมุมปากแล้วกล่าว “สมแล้วที่เป็นเด็กที่สังหารฮว๋าเทียนได้ มีฝีมืออยู่บ้าง แต่พลังแค่นี้ เจ้าคงสังหารฮว๋าเทียนไม่ได้ละมั้ง หึ ดูท่าคงจะลอบกัดสินะ”“เจ้าเป็นใคร” หลินมู่อวี่ค่อยๆ ชักกระบี่มาจากด้านหลัง ถามด้วยแววตาสงบนิ่ง“ข้ากวานหยาง เป็นหนึ่งในเจ็ดเทพยุทธ์แห่งป่าสัตตะดารา มาเอาหัวของเจ้าและแม่นางน้อยคนนั้นโดยเฉพาะ!” กวานหยางหยิบกระดาษออกมาจากอกเสื้อ ดูรูปในกระดาษ จากนั้นก็เงยหน้ามองหลินมู่อวี่ หลังจากเทียบดูหลายรอบก็ยิ้มออกมา “ดูท่าคงเป็นเจ้านี่แหละ มีอะไรจะสั่งเสียก็รีบพูด ไม่เช่นนั้นก็จะไม่มีโอกาสแล้วนะ”“คำพูดนี้ควรเป็นข้าพูดกับเจ้ามากกว่า”หลินมู่อวี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม กระบี่ในมือก็มีประกายสายฟ้าออกมา“อวดดี!”กวานหยางนั้นมองออกแต่แรกแล้วว่าพลังของหลินมู่อวี่นั้นแค่บรรพชนสงครามระดับสามสิบแปด แต่ตนเองนั้นเป็นปราชญ์สงครามระดับสี่สิบแปด มีพลังบดขยี้คู่ต่อสู้ได้อย่างหมดจด หลังจากนั้นเขาก็เรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา เป็นวิญญาณยุทธ์รูปร่างหมาป่า หัวของหมาป่าปรากฏอยู่บนกระบี่ ทำให้ดูน่าเกรงขามขึ้นไปอีก“ตายเสียเถอะไอ้หนู!”กวานหยางตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด เขาเร่งพลังปราณแล้วพุ่งตัวขึ้นหน้า พลิกดาบแทงออกไปหลินมู่อวี่ศ
