ว่าพวกเราคือนักปรุงโอสถ ต้องยึดมั่นในการรักษาผู้คน จะมาปรุงยาพิษได้อย่างไรกัน”หลินมู่อวี่ยิ้มน้อยๆ จับไหล่ของฉู่เหยา “พี่ฉู่เหยา ตอนนี้พวกเราไม่รู้ว่าถูกคนมากมายเท่าไหร่ไล่ฆ่า หากไม่ปรุงยาพิษ เกรงว่าโอกาสที่พวกเราจะรักษาผู้คนก็คงไม่มีแล้ว”“งั้นเจ้าจะปรุงยาพิษอะไรล่ะ”“สายลมเมามาย โอสถระดับเจ็ด มันสามารถกระจายไปตามลม ทำให้สติของคนไม่แจ่มชัด เคลื่อนไหวช้าลง ทั้งยังไร้สีไร้กลิ่น ไม่มีทางรู้ตัวเด็ดขาด แต่ส่วนผสมของสายลมเมามายต้องมีดอกกล้วยไม้ระทมด้วย ข้ายังหามันไม่เจอเลย”ฉู่เหยาย้อนนึกอย่างหนัก “ในตำราเทพโอสถมีบันทึกเกี่ยวกับกล้วยไม้ระทมอยู่ ดูเหมือนดอกกล้วยไม้ชนิดนี้จะบานแค่ในตอนกลางคืน มีกลิ่นที่ประหลาดมาก เหม็นนิดหน่อย”“นี่ก็ใกล้มืดแล้ว” หลินมู่อวี่มองท้องฟ้า “เห็ดลิ้นมังกรและกล้วยไม้ระทมต่างมีพิษร้ายแรง ในเมื่อตรงนี้มีเห็ดลิ้นมังกร ก็ต้องมีกล้วยไม้ระทมอย่างแน่นอน น่าจะใกล้หาเจอแล้วล่ะ”“อือ”พูดจบหลินมู่อวี่ก็นำใบไม้มาห่อเห็ดลิ้นมังกร แล้วใส่ไว้ในย่ามเพิ่งจะทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย จู่ๆ ลางสังหรณ์ของเขาก็ร้องเตือน ด้านหลังมีจิตสังหารรุนแรงใกล้เข้ามา“ระวัง!”หลินมู่อวี่รีบผลักฉู่เหยาออก แล้วหมุนตัวเรียกวิญยาณยุทธ์ออกมา ทักษะกระดองเต่าทมิฬเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับกำแพงน้ำเต้าเขียว ปรากฏปราการเหล็กป้องกันขึ้นที่ด้านหลัง!“ปัง!”ประกายไฟกระจายออก ดาบยาวฟันเข้าที่กระดองเต่าทมิฬอย่างแรง ปราการก
