บทที่ 493 ข้อตกลงกับอั้งเซียว
ตามจริงแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่อาจโทษอั้งเซียวได้ทั้งหมดนัก
เพราะเขาเองก็ยากจะเชื่อว่า การวางกลยุทธ์ของตน จะถูกทำลายโดยผู้บำเพ็ญระดับวางรากฐานเพียงคนเดียว… เรื่องเช่นนี้ช่างขัดแย้งกับสามัญสำนึกเกินไป แทบไม่มีทางเป็นไปได้แม้แต่ในเชิงทฤษฎี
อั้งเซียวขบคิดย้อนกลับไปมา และสรุปได้เพียงคำอธิบายหนึ่งเดียว
‘พระผู้เป็นเจ้าจุติลงมา… ชี้นำผู้วางรากฐาน แล้วใช้เขาเพื่อทำลายแผนของเรา!มีเพียงคำอธิบายนี้… จึงจะสมเหตุสมผลที่สุด!’
ถึงขั้นที่ว่าอั้งเซียวเองก็ร่างเหตุผลไว้เรียบร้อยแล้ว—ตนส่งร่างจำแลงของเขาเข้าสู่ดินแดนสุขาวดีบรรลุตำแหน่งมรรคผลนอกรีตของฝ่ายนั้น อีกทั้งยังแย่งชิงเซียนวิญญาณแห่งทองคำขาวเทียนจากแดนสุขาวดี แม้สุดท้ายโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งจะคืนกลับให้แล้ว แต่เซียนวิญญาณตนนั้นก็ถึงคราวดับสูญไปเพราะแสวงหาโอสถทองคำไม่สำเร็จ
คำนวณแบบปัดเศษ ก็ถือว่าตนไปล่วงเกินแดนสุขาวดีเข้าแล้ว
หรือว่า… พระผู้เป็นเจ้าอาจจะจับพิรุธในแผนการของตนได้ตั้งแต่แรก จึงได้สร้างศิษย์พุทธะขั้นวางรากฐานขึ้นมาตั้งแต่ต้น เพื่อใช้เป็นเครื่องมือลวงล่อให้ตนพลาดพลั้ง?
หากกล่าวว่าสิ่งนี้ยังเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน…
สิ่งที่ทำให้อั้งเซียวยิ่งมั่นใจมากขึ้น… ก็คือสภาพของผู้เคราะห์ร้ายที่ลวี่หยางกำลังควบคุมอยู่ในยามนี้ผลของพรสวรรค์หุ่นเชิดมีความคล้ายคลึงกับความเป็นหนึ่งใจเดียวกันของพระผู้เป็นเจ้าอย่างยิ่ง
ยังไม่พอ
