อ” ที่อยู่บนกองไฟ ถึงจะพูดว่าหม้อ สู้เรียกว่าเป็นหินที่ถูกสกัดจนเป็นหลุมใหญ่จะดีกว่า เพื่อที่จะทำหม้อนี้ ฉู่เหยาใช้มีดสั้นคู่สกัดหินออกมาเป็นกองกว่าจะสำเร็จ ในหม้อเคี่ยวน้ำแกงไว้ วัตถุดิบก็คือเนื้อของหมีป่านั่นเอง และเพื่อที่จะช่วยให้หลินมู่อวี่ฟื้นตัวได้เร็วขึ้น ฉู่เหยาจึงควักหัวใจหมีออกมาเคี่ยวน้ำแกงด้วย
“หิวแล้วละสิ รออีกเดี๋ยว น้ำแกงเนื้อใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ” ฉู่เหยาพูดเสียงนุ่มนวลคล้ายกับพี่สาวที่เอาใจใส่ดูแลเป็นอย่างดี
แต่หลินมู่อวี่ก็เห็นบาดแผลที่แขนของฉู่เหยา “ข้าขอโทษ…”
“เด็กโง่ ขอโทษอะไรกัน”
“ไม่มีอะไร ขอบคุณท่านมาก”
“กับศิษย์พี่ยังต้องเกรงใจอะไรอีกเล่า” ฉู่เหยายิ้ม แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ หายไป เม้มปากพูด “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่เอาไหน ช่วยเจ้าไม่ได้เลยสักนิด แถมกลับกลายมาเป็นภาระเจ้าอีก ท่านปู่และศิษย์พี่ศิษย์น้องตายกันหมด แม้แต่เซียงเซียงก็ตายแล้ว พวกเรา…”
หลินมู่อวี่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมานั่ง พยุงตัวกับไหล่หอมของนาง ยิ้มพูด “พี่ฉู่เหยา อย่าตำหนิตัวเองเลย ข้าล้างแค้นให้พวกเขาหมดแล้ว”
“เอ๋?”ฉู่เหยาตกตะลึง
หลินมู่อวี่มองเปลวไฟที่สะบัดพลิ้วไหว ยิ้มบางๆ แล้วว่า “ฮว๋าหวันถูกข้าฆ่าตายแล้ว ฮว๋าเทียนก็ถูกข้าฆ่าตายเช่นกัน พวกมันเป็นตัวการ ข้าล้างแค้นให้ท่านปู่และศิษย์คนอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว”
ฉู่เหยามองเขาด้วยสายตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “อาอวี่ เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม แต่ฮว๋าเทียน…เ
