ยหนึ่งตะโกนขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดหลินมู่อวี่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง ตามบาดแผลมีเลือดไหลออกมา ทำให้เขาอ่อนแรงลง เขาอยากจะนำร่างของเซียงเซียงกลับมาด้วย ไม่อยากให้ร่างของเซียงเซียงต้องถูกกระทำย่ำยีอันใดอีก แต่ก็ไม่มีทางแล้ว หากเขากลับไป สิ่งที่รอต้อนรับเขาอยู่ก็คือความตายอย่างแน่นอน“ฉึก!”ทันใดนั้นหลังของเขาก็กระตุกขึ้นมา ความเจ็บปวดแล่นเข้ามา ทหารม้ายิงธนูทะลุเกราะศิลาเขียวของเขา คงจะเข้าเนื้อไปหลายเซนติเมตร ถึงแม้จะไม่ร้ายแรง แต่ก็ทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก“หยุดไม่ได้ ต้องวิ่งต่อไป พี่ฉู่เหยารอข้าอยู่…”สายฝนทำให้วิสัยทัศน์พร่ามัว แต่เขายังคงไม่หยุดวิ่ง กระโดดเข้าไปในพุ่มไม้ หนามแทงเข้าตามเนื้อตัวรู้สึกเจ็บอย่างน่าประหลาด แต่พอนึกถึงเซียงเซียงที่ตายอย่างอนาจแล้วก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีลูกธนูนับหมื่นดอกแทงทะลุหัวใจ นับประสาอะไรกับความเจ็บปวดแค่นี้“ข้าทำให้นางต้องตาย”เขาตำหนิตัวเองอยู่ในใจ เขาไม่ควรไปพูดกับเซียงเซียงเรื่อง “ศักดิ์ศรีต้องใช้ชีวิตช่วงชิงมา” นอกจากช่วยนางไม่ได้แล้ว ยังเป็นการทำร้ายนางอีกด้วย เขาทำอะไรลงไปพละกำลังค่อยๆ ไหลออกจากร่างกายไม่หยุด การโทษตัวเองอยู่ในใจยิ่งทำให้เขาใกล้ถึงขีดจำกัดเข้าไปอีก แต่ทุกครั้งที่เขาใกล้จะล้ม ในสมองของเขากลับนึกถึงฉู่เหยา หากเขาตายไป ฉู่เหยาจะทำยังไง นางคนเดียวจะเผชิญหน้ากับเรื่องที่จะเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาจะล้มไม่ได้บางทีอาจเป็นความยึดมั่นนี้ที่ช่วย
