ม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม แต่ฮว๋าเทียน…เขาเป็นยอดฝีมือขั้นปราชญ์สงครามเลยนะ แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหยินซาน เจ้าฆ่าเขาสำเร็จได้ยังไงกัน”“ก็เพราะพวกมันนี่ไง…” หลินมู่อวี่ค่อยๆ หยิบมีดบินสี่เล่มที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา “มีดเสียงปีศาจ ทักษะยุทธ์ที่ผู้อาวุโสชวีฉู่สอนให้ หากไม่มีพวกมัน เกรงว่าข้าอาจจะตายด้วยหอกของฮว๋าเทียนไปแล้ว”ฉู่เหยาถอนหายใจเบาๆ “อืม แก้แค้นได้แล้วย่อมดี เพียงแต่…เกรงว่าต่อจากนี้พวกเราคงต้องพเนจรร่อนเร่แล้วล่ะ ฮว๋าเทียนเป็นเจ้าเมืองหยินซาน ถึงแม้เมืองหยินซานจะไม่ใหญ่ แต่ฮว๋าเทียนก็เป็นขุนนางสำคัญของจักรวรรดิ การตายของฮว๋าเทียน ทางจักรวรรดิต้องส่งทหารจำนวนมากมาไล่สังหารพวกเราเป็นแน่…”“ไม่เป็นไร ข้าจะปกป้องท่านเอง” หลินมู่อวี่ยิ้มอย่างเข้มแข็ง แต่กลับไปกระเทือนบาดแผล จนต้องร้องออกมาฉู่เหยาอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ “เจ้านี่นะ ดื้อรั้นเกินไป นอนลงแล้วพักผ่อนดีๆ ก่อนที่แผลทั้งหมดของเจ้าจะหายดีข้าจะเป็นคนดูแลเจ้าเอง”“อือ”หลังจากหลินมู่อวี่นอนลง เขาโคจรปราณให้ไหลผ่านชีพจรที่อุดตันเพราะบาดแผลอยู่เงียบๆ มิเช่นนั้นอาจจะพิการได้ เรื่องนี้ทำให้เปลืองเวลาไปนิดหน่อย ผ่านไปไม่นาน ฉู่เหยายก “ชามหิน” ที่มีน้ำแกงเนื้อร้อนๆไปวางตรงหน้าเขา ถึงแม้จะไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว แต่เขาไม่ได้กินอาหารมาพักใหญ่แล้ว จึงรู้สึกหิวมากเขารีบซดน้ำแกงเข้าไปอึกใหญ่ทันที ทำเอาฉู่เหยาหัวเราะคิกคัก “ช้าๆ หน่อย เดี๋ยวก็ลวกปา
