ังเลอยู่นั้น เซียงเซียงน้ำตาไหลพราก ตัวสั่นเทิ้ม ร้องไห้ไปพูดไป “คุณชาย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านยังคงไม่เชื่อเซียงเซียงใช่หรือไม่ ท่านยังไม่เชื่อว่าเซียงเซียงจะเต็มใจทำเพื่อท่านใช่หรือไม่”หลินมู่อวี่กัดฟัน “เซียงเซียง!”เซียงเซียงยิ้ม เป็นยิ้มที่น่าเวทนาเหลือเกิน “คุณชาย ร่างกายของเซียงเซียงไม่บริสุทธิ์ ไม่คู่ควรกับท่าน เหมือนที่คุณชายเคยพูดไว้ ชีวิตของเซียงเซียงก็ควรเลือกด้วยตัวเอง”ฮว๋าเทียนพูดอย่างเกรี้ยวกราด “คนทรยศ พูดจาบ้าอะไร เจ้าเป็นหญิงรับใช้ของจวนเจ้าเมือง ชะตาชีวิตของเจ้าไปอยู่ในมือเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ทหาร ฉีกเสื้อผ้านังนี่ออก ข้าจะดูสิว่าชีวิตของมัน มันจะเลือกเองได้อย่างไร!”ทหารองครักษ์นายหนึ่งจับเซียงเซียงไว้ “แควก” เสื้อผ้าบนตัวนางถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆเซียงเซียงนิ่งอึ้งตกใจ ตอนที่เสื้อผ้าถูกฉีกขาด จนร่างกายเปลือยเปล่านั้น นางค่อยๆ ย่อตัวลงไป ราวกลับข้างๆ ไม่มีผู้ใด ค่อยๆ เก็บเศษผ้าขึ้นมาปิดที่ยอดอกนาง ถึงแม้จะเชื่องช้า แต่เศษผ้าไม่กี่ชิ้นนั้นก็เป็นเหมือนกับศักดิ์ศรีสุดท้ายของนาง ยอมละทิ้งทุกอย่าง แต่ไม่ยอมทิ้งศักดิ์ศรี“ข้าเกิดมาก็มีอิสระในตัวของข้า” เซียงเซียงมองฮว๋าเทียน ในแววตาไม่เหลือความเคารพอีกต่อไป น้ำเสียงเต็มไปความสงบนางค่อยๆ เดินไปใกล้ขอบกำแพงเมือง อยู่ๆ ก็หัวเราะออกมา พูดกับหลินมู่อวี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณชายเคยกล่าวว่า ศักดิ์ศรีนั้นควรค่าแก่การใช้ชีวิตไปช
