ตลอดช่วงเช้า ฉู่เฟิงถูกนำไปฝังที่ชายป่าสัตตะดารา คนที่เพิ่งเห็นกันอยู่หลัดๆ ก็ต้องมาจากไปเช่นนี้
ช่วงบ่าย หลังจากส่งฉู่เหยากลับสมาพันธ์โอสถแล้ว หลินมู่อวี่ก็มุ่งหน้าไปยังหอประมูลไป่จ้านถามหาเหลยไป่จ้านทันที
เหลยไป่จ้านยังไม่รู้ข่าวเรื่องฉู่เฟิงถูกสังหาร หลังจากเห็นหน้าหลินมู่อวี่ก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง พูดพลางหัวเราะเฮฮา “จอมยุทธ์หลิน ท่านต้องคาดไม่ถึงแน่ ว่าโอสถฝันคืนสู่สูงสุดสองขวด ขายได้เงินขวดละสี่พันสี่ร้อยกับสี่พันเจ็ดร้อยเหรียญทอง ทำเงินได้ดีเหลือเกิน! มามามา รีบตามข้าไปคิดเงินที่หลังร้านกันเถอะ!”
“เถ้าแก่เหลย”
เสียงพูดของหลินมู่อวี่สงบยิ่ง “ข้าต้องการคนคนหนึ่งจากท่าน”
“หืม ใครหรือ”
“คนของท่านที่รอบรู้ข่าวสารในเมืองหยินซานมากที่สุดคือใครหรือ”
“เรื่องนี้…” เหลยไป่จ้านเอ่ยอย่างครุ่นคิด “คนที่รอบรู้ข่าวสาร ไหวพริบดีที่สุด…อืม น่าจะเป็นเจ้าเด็กซือถูฮ่าว ว่าแต่ ท่านต้องการคนแบบนี้ไปทำอะไรงั้นหรือ”
“เรียกมาให้ข้าก็พอ”
“อืม ได้!” สำหรับเหลยไป่จ้าน หลินมู่อวี่เป็นดั่งต้นไม้เงินต้นไม้ทอง แน่นอนว่าทำตามคำขอเขาได้ทุกเรื่อง
หลังจากนั้นไม่นาน เด็กหนุ่มอายุราวยี่สิบปีคนหนึ่งก็ปรากฏตัวที่โถงด้านหลังหอประมูล นั่นคือซือถูฮ่าวที่เหลยไป่จ้านพูดถึง ใบหน้าเขายิ้มแย้ม “จอมยุทธ์หลิน มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ”
“ตามข้ามาก็พอ”
“ขอรับ!”
เมื่อออกจากหอประมูลไป่จ้าน หลินมู่อวี่ก็หันไปมอบเงินย
