ฉู่เหยา ปล่อยให้หนีไปไม่ได้แม้แต่คนเดียว!”
คืนนี้ ฉู่เหยาอยู่เฝ้าที่ห้องโถงพิธีศพของฉู่เฟิงตลอดทั้งคืน ร่ำไห้ไม่หยุด
หวังหยิ่ง หลัวไค และบรรดาศิษย์คนอื่นเตรียมโลงศพไว้แล้วเรียบร้อย เพื่อเตรียมทำพิธีฝัง
ดวงตาของฉู่เหยาบวมแดง หลินมู่อวี่มองด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจนางอย่างไร ดูเหมือนฉู่เหยาเองก็ไม่ได้ต้องการคำปลอบใจจากผู้ใดด้วยเช่นกัน
เมื่อแสงแรกแห่งวันสาดส่องเข้ามาในห้องโถงพิธีศพ ฉู่เหยาก็ชักมีดสั้นที่เหน็บไว้ที่เอวออกมา อ้าปากกัดไปที่ผมยาวของนางช่อหนึ่ง แล้วใช้มีดสั้นหั่นฉับ ผมยาวช่อนั้นก็ร่วงลงพื้นทันที
“พี่ฉู่เหยา ท่านทำอะไรน่ะ” หลินมู่อวี่ถามอย่างตกตะลึง
ฉู่เหยาไม่พูดไม่จา น้ำตาพรั่งพรูไม่ขาดสาย ดวงตาคู่งามมองไปยังหลินมู่อวี่ แต่นางก็มิได้หยุดมือ ยังคงหั่นผมยาวต่อไป จนกระทั่งเหลือเพียงผมสั้นกุด นางน้ำตานองหน้ามองไปยังหลินมู่อวี่
“อาอวี่ ท่านปู่จากไปแล้ว ในที่สุดข้าก็รู้แล้วว่าควรจะเข้มแข็งอย่างไร”
หลินมู่อวี่รู้สึกทุกอย่างมันกะทันหันไปหมด
