หลินมู่อวี่คว้าตัวนางพาออกนอกประตูห้อง
“เราจะไปไหนกัน”
“ร้านโอสถไป่หลิง!”
“ไปทำไม”
“ไปบอกให้บรรดาศิษย์ทั้งหลายออกจากเมือง ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะ”
“ท่านปู่ถูกหนิงเต้าหรงสังหาร”
“อะไรนะ” ฉู่เหยาตกใจทันที “ปะ…เป็นไปได้อย่างไร หนิงเต้าหรงเป็นแม่ทัพปกป้องเมือง จะฆ่าท่านปู่ได้อย่างไร เขา…เขาจะทำเช่นนั้นไปทำไม”
หลินมู่อวี่ตอบด้วยเสียงเรียบสงบ “เพราเจ้าเมืองฮว๋าเทียนต้องการตำราเทพโอสถ ดังนั้นจึงฆ่าท่านปู่ หนิงเต้าหรงคืนก่อนร่างกายยังบาดเจ็บหนัก แต่ที่หน้าอกกลับไม่มีร่องรอยแผลเป็นใดๆ อีกอย่างบาดแผลที่ทำให้ท่านปู่ถึงแก่ชีวิตมีลักษณะเป็นสามแฉก ซึ่งก็คือทวนเหล็กเล่มนี้ในมือข้าที่สังหารท่านปู่ และทวนสามแฉกเล่มนี้ก็คืออาวุธประจำกายของหนิงเต้าหรง”
ฉู่เหยาเป็นหญิงฉลาด เข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ในทันที นางกัดฟันกรอด “ข้าจะฆ่าหนิงเต้าหรง!”
“เขาถูกข้าสังหารแล้ว รีบไปกันเถอะ”
เมื่อเดินทางไปถึงร้านโอสถไป่หลิง กลับพบว่าที่นี่เกิดความอลหม่าน เนื่องจากเพลิงไหม้！
หลินมู่อวี่รีบเรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าเขียวออกมา แล้วพุ่งเข้าไปในทะเลเพลิง กลับต้องพบว่าบนพื้นนั้นเกลื่อนไปด้วยร่างไร้วิญญาณของหวังหยิ่ง จ้าวซิน หลัวไค และคนอื่นๆ นอนจมกองเลือดอยู่ ที่นี่มีการเข่นฆ่ากันขึ้น!
เกิดอาการจุกแน่นขึ้นภายในใจ หลินมู่อวี่ต่อยเข้าที่กำแพง ตำหนิตัวเอง เหตุใดตนเองถึงคิดไม่ถึงว่าฮว๋าเทียนจะลงมือกับร้านโอสถไป่หลิง ที่พวกนั
