ฆาตอสนีบาตแสดงพลังอีกครั้ง ผ่าทำลายโล่ปราณที่หนิงเต้าหรงสร้างขึ้น กระบี่ฟันลงที่แขนข้างซ้ายของเขา ถึงขั้นตัดเนื้อชิ้นใหญ่หลุดออกมา จนเขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลินมู่อวี่คำรามเสียงต่ำ ปล่อยหมัดซ้ายออกไป ใช้พลังเต็มที่ทั้งสิบส่วน!
“เปรี้ยง!”
หมัดเสียงปีศาจแหวกอากาศโจมตี หนิงเต้าหรงหายใจติดขัด อวัยวะภายในแตกสลาย สิ้นใจตายคาที่
หร่วนหรูอวี้ที่ร่างเปลือยเปล่า มองดูศพของหนิงเต้าหรง ส่ายหน้าพัลวัน พูดกับหลินมู่อวี่ว่า “อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ท่านอย่าฆ่าข้า…”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าจะเปิดโปงข้าอย่างแน่นอน มา เจ้าดื่มสิ่งนี้ลงไปซะ”
“คือสิ่งใด”
ไม่รอให้หร่วนหรูอวี้พูดมากไปกว่านี้ หลินมู่อวี่กรอกฝันคืนสู่สูงสุดขวดหนึ่งเข้าปากนาง อย่างน้อยสิ่งนี้ก็ทำให้นางสลบไปสามวัน ถือว่าไว้ชีวิตนางไว้คนหนึ่ง
หลินมู่อวี่คว้าทวนสามแฉกของหนิงเต้าหรง แล้วกระโดดออกจากชั้นบนสุดของหอบุปผาเบ่งบาน มุ่งหน้าไปทางจวนเจ้าเมือง
เมื่อแสงแห่งอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามายังลานบ้านของที่พัก มีทหารรับจ้างสองสามนายยืนเฝ้าอยู่นอกประตูจริงๆ ดูท่าเหรียญทองจะใช้ได้ผล หลินมู่อวี่รีบพุ่งตัวเข้าไปยังลานบ้าน ผลักประตูห้องของฉู่เหยาเข้าไป ก็พบว่าดวงตาของนางนั้นยังคงแดงเช่นเดิม ไม่ได้หลับนอน สติสัมปชัญญะของนางอ่อนแอลงจนถึงขีดสุด เอ่ยเสียงเบา
“อาอวี่ ทำไมเจ้า…”
“รีบไปเร็วเข้า!”
