ต่ำออกมา“หลินมู่อวี่ เจ้าบ้าไปแล้ว เหตุใดถึงมาลอบทำร้ายข้า!”หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงเรียบ “อาจารย์ของข้าฉู่เฟิง ถูกเจ้าใช้ทวนเล่มนี้แทงเข้าที่หัวใจใช่หรือไม่ เสียดายที่เจ้าไม่ได้ทำบาดแผลเหวอะหวะไว้ แกล้งทำเป็นถูกลูกธนูปักที่หน้าอกไม่กี่แผล แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคราบเลือดของศพอื่นๆ นั้นแห้งไปเกือบวันแล้ว ลูกธนูของเจ้าก็ยังไม่ถอนออกมา จะว่าไป เจ้านี่ก็ช่างโง่เง่าเสียจริง! อีกอย่าง เจ้าลองก้มลงมองที่หน้าอกของตัวเองสิ ไหนล่ะบาดแผล ไอ้เดรัจฉาน เจ้าฆ่าท่านปู่ฉู่เฟิงของข้า แล้วคิดว่าจะปิดบังได้อย่างนั้นหรือ วันนี้ข้าจะให้เจ้าล้างหนี้ด้วยเลือด!”หนิงเต้าหรงแผดเสียงด้วยความโมโห “ข้าเป็นแม่ทัพรักษาการณ์แห่งเมืองหยินซาน เจ้ากล้าฆ่าข้างั้นหรือ ทหาร ฆ่าผู้ร้ายคนนี้ซะ!”ด้านนอกประตู ทหารเปิดประตูกรูกันเข้ามาแต่หลินมู่อวี่นั้นเร็วกว่า ทันทีที่เขาแบมือซ้ายออก วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าเขียวก็ปรากฏออกมา เถาวัลย์ของน้ำเต้าทะลุขึ้นมาจากพื้นแล้วพันรอบตัวทหารยามทั้งสี่นาย ขณะเดียวกันมีดเสียงปีศาจก็ปรากฏออกมาพร้อมเสียงดัง “ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ” เสียบทะลุสังหารทหารยามทั้งสี่ ไม่มีใครรอดชีวิตแม้สักคนหนิงเต้าหรงตกตะลึงหน้าซีดเผือด ทหารยามเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตมนุษย์ชั้นที่สอง คิดไม่ถึงว่าจะถูกเจ้าเด็กนี่ฆ่าตายในพริบตา ระดับพลังของเจ้าเด็กนี่มันน่ากลัวแค่ไหนกันแน่นะแต่หนิงเต้าหรงเป็นถึงปรมาจารย์สงครามระดับสี่สิบสี่ เขา
