กระบี่เหล็กไว้ หลับตาทั้งสองข้าง แล้วเขาก็สามารถได้ยินเสียงหอบกระเส่าของหร่วนหรูอี้ที่อยู่ในห้อง กับเสียงหายใจที่หนักหน่วงของหนิงเต้าหรงคนที่เพิ่งโดนธนูได้รับบาดเจ็บ ไฉนถึงยังมีแรงมาเชยชมดอกไม้มีความสุขอยู่ที่นี่กันนะทันใดนั้นความคิดของหลินมู่อวี่ก็ได้รับการยืนยัน เขากระโดดเบาๆ ปีนป่ายหน้าต่างเข้าไปด้านในหอนางโลมอย่างเงียบกริบ ฝีเท้าของเขานั้นแผ่วเบายิ่ง นี่ล่ะคือความล้ำลึกของฝีเท้าดาวตกเมื่อมองจากที่ไกลๆ ด้านนอกประตูมีทหารยืนรักษาการณ์อยู่สี่นาย แสงสว่างของดวงดาวสะท้อนเงาร่างของพวกเขาอยู่นอกหน้าต่าง ส่วนหนิงเต้าหรงนั้นกำลังมีความสุขดื่มด่ำอยู่บนเรือนร่างของหญิงสาว หร่วนหรูอี้ส่งเสียงหอบครางไม่หยุด เริงรักกันสนุกสนาน ที่ด้านข้าง ทวนสามแฉกของหนิงเต้าหรงเล่มนั้นวางอยู่ ในฐานะที่เป็นนักรบ ย่อมไม่ให้อาวุธอยู่ห่างกายหลินมู่อวี่เดินเข้าไปอย่างช้าๆ ดึงกระบี่ออกมา เสียงกระบี่ที่เสียดสีกับฝักนั้นเบามาก แต่ก็ยังคงถูกหนิงเต้าหรงได้ยินเข้าจนได้ เขารีบพลิกตัวกลับทันที คำรามเสียงต่ำ “นั่นใคร”“ข้าเอง” หลินมู่อวี่ตอบเสียงเรียบหร่วนหรูอวี้กรีดร้อง หลินมู่อวี่โถมตัวฟันกระบี่ออกไปหนึ่งครั้ง ฝีเท้าดาวตกบวกกับความเร็วของพิฆาตอสนีบาตนั้นรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง หนิงเต้าหรงไม่ทันตั้งรับก็ถูกโจมตีเข้าให้ แขนขวาของเขาถูกฟันขาดกลาง เลือดสาดกระเซ็น จนมองเห็นถึงกระดูกสีขาว แต่เขาเป็นชายชาติทหาร จึงเพียงคำรามเสียง
