ั้นแล้วสภาพจิตใจของนางต้องย่ำแย่แน่ๆเขาลุกขึ้นยืน มองไปยังกลุ่มทหารรอบๆ พวกเขาต่างมีบาดแผลบนร่างกายเจ้าเมืองฮว๋าเทียนยกกระบี่ขึ้นมา นัยน์ตาอาบแววสังหาร พูดอย่างเกรี้ยวกราด “ฉู่เฟิงเป็นผู้อาวุโสแห่งสมาพันธ์โอสถ ทำไมออกเดินทางครานี้เขาถึงได้จากพวกเราไปเช่นนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”ทหารยศสูงหนิงเต้าหรงพยุงตัวเองกับหอกด้ามยาว ใบหน้าซีดขาว ชุดเกราะบริเวณหน้าอกมีลูกธนูปักอยู่สองดอก เลือดยังคงไหลออกมา ทันใดนั้นเขาก็คุกเข่าลงแล้วพูด “ท่านเจ้าเมือง…พวกข้าน้อยพยายามสุดความสามารถแล้ว ตอนที่เดินทางผ่านหุบเขาเจี่ยนเตา ก็ถูกกองกำลังทหารรับจ้างซุ่มโจมตี พวกมันมียอดฝีมือระดับปราชญ์สงครามมาด้วยหนึ่งคน ข้าน้อยไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน ได้รับบาดเจ็บหนัก ได้แต่มองผู้อาวุโสฉู่เฟิงถูกฆ่า ข้าวของถูกปล้น ท่านเจ้าเมืองได้โปรดลงโทษ!”“เจ้า!”ฮว๋าเทียนกัดฟันกรอด ชักกระบี่ออกมาแล้วชี้ไปที่ลำคอของหนิงเต้าหรง ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “นายพลหนิง อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า นี่คือโทษที่เจ้าบกพร่องต่อหน้านี้ ทำให้บุคคลสำคัญของจักรวรรดิตาย!”หนิงเต้าหรงพึมพำ “ท่านเจ้าเมือง ตายด้วยกระบี่ของท่าน ข้าน้อยตายก็ไม่เสียดาย ข้าละอายต่อจักรวรรดิ ละอายต่อเมืองหยินซาน!”ทว่าพวกทหารที่บาดเจ็บต่างทยอยคุกเข่าลงร้องขอชีวิต ฮว๋าเทียนถอนหายใจ “ช่างเถอะๆ นี่มันเป็นโชคชะตา หนิงเต้าหรง ตัดเบี้ยเลี้ยงของเจ้าสองปี ลดหนึ่งขั้นไปเป็นนายกอง เจ้าขัดข้
