ยใจ “ระ…รีบไปห้องรับรองจวนเจ้าเมืองเร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ทหารที่ไปเมืองหลวงถูกพวกทหารรับจ้างดักซุ่มโจมตี ตายไปจำนวนมาก ข้าวของเสียหายหมด เถ้าแก่ร้านโอสถไป่หลิงของพวกเจ้า…ผู้อาวุโสฉู่เฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัสเสียชีวิตแล้ว…”ฉู่เฟิง ตายแล้ว!สมองหลินมู่อวี่ขาวโพลน ฉู่เหยาที่เดินตามอยู่ข้างหลังสีหน้าซีดขาวยิ่งกว่า ปากพึมพำ “เป็นไปไม่ได้… ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ ท่านปู่ต้องไม่เป็นอะไร! ท่านปู่ต้องไม่เป็นอะไร… ”ห้องรับรองจวนเจ้าเมือง เปลวไฟบนคบเพลิงสั่นไหว ทหารอย่างน้อยหลายพันนายล้อมจวนเจ้าเมืองไว้ ฮว๋าเทียนเรียกทหารประจำจวนออกมาตั้งมากมาย คงมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆรถม้าหลายคันเต็มไปด้วยคราบเลือด หลินมู่อวี่ดูออกว่านี่คือขบวนรถม้าที่ติดตามฉู่เฟิงไป รถม้าเหล่านี้บรรทุกของพื้นเมืองและของกำนัลที่จะนำไปให้แก่เหล่าราชวงศ์ที่เมืองหลันเยี่ยน แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยศพเปื้อนเลือด เลือดบนศพจับตัวแข็งเป็นลิ่มเลือดเมื่อเปิดผ้าสีเทาออก ใบหน้าอ่อนโยนของฉู่เฟิงปรากฏขึ้น หน้าอกของเขาถูกอาวุธแทงทะลุขั้วหัวใจ เสียชีวิตมาได้พักใหญ่แล้วพอเห็นใบหน้าของฉู่เฟิง ฉู่เหยาร้องไห้โฮ โผเข้าใส่ศพของฉู่เฟิง ฉู่เฟิงเลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เล็ก คนในครอบครัวเพียงคนเดียวมาจากไปแบบนี้ ฉู่เหยารู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย โลกทั้งใบแทบจะพังทลายหลินมู่อวี่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้ปลอบฉู่เหยา เวลานี้ควรให้นางได้ระบายออกมา มิเช่นน
