ความเคลื่อนไหวทุกอย่างของเขา นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
หลินมู่อวี่กัดฟันเดินเข้าไปในห้องนอน แยกมีดเสียงปีศาจออกเป็นสี่เล่มดังเดิมแล้วเก็บลงถุงใส่มีด เขายืดเส้นยืดสาย แล้วมองไปที่เตียง เซียงเซียงนอนตะแคงข้างอยู่ที่นั่นจริงด้วย คลุมกายเพียงผ้าบางๆ ชั้นเดียว แสงจันทร์ลอดจากหน้าต่างส่องกระทบร่างของนาง ดูงดงามอย่างน่าประหลาด
“ช่างเถอะ นอนตรงม้านั่งก็แล้วกัน…”
“เขาถอนหายใจเงียบๆ แล้วเดินไปทางม้านั่งตัวเล็กและแคบนั่น”
“คุณชาย!”
ไม่นึกว่าเซียงเซียงจะยังไม่หลับ นางเงยหน้ามองเขา “เซียงเซียงจำได้ว่าเคยบอกคุณชายไว้ ถ้าวันนี้คุณชายไม่สัมผัสเซียงเซียง เซียงเซียงจะต้องโดนเฆี่ยนตี ถูกเฆี่ยนยังถือว่าเบา บางทีอาจถูกพวกคนใช้หยามเกียรติ”
“คนรับใช้หยามเกียรติ?”
“เซียงเซียงเป็นแค่สาวใช้” รอยยิ้มที่บรรลุแผนการปรากฏขึ้นแวบหนึ่งบนหน้านาง เซียงเซียงยิ้มแล้วพูดต่อ “นายท่านลงโทษคนรับใช้สารพัดวิธี วิธีหนึ่งก็คือการเฆี่ยนตี อีกวิธีหนึ่งก็คือส่งไปให้พวกคนใช้ได้เสพสุข พวกคนใช้พวกนั้นจะทำอย่างไรกับร่างกายของข้าน้อยก็ได้ หรือว่าคุณชายจะทนเห็นเซียงเซียงตกอยู่ในสภาพนั้นได้กันเจ้าคะ”
แน่นอนว่าหลินมู่อวี่ไม่เชื่อ แอบหัวเราะในใจ “เช่นนั้นเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร”
“ให้เซียงเซียงได้ปรนนิบัติคุณชายเข้านอนก็พอเจ้าค่ะ นี่เป็นภารกิจเดียวของข้า”
“ไม่จำเป็น ข้านอนคนเดียวจนชินแล้ว”
หลินมู่อวี่รู้ดีว่าเซียงเซียงผู้นี้เป็นกุหลาบที่ง
