ดงาม ทันทีที่ไปสัมผัสนางเข้า จะต้องถูกหนามกุหลาบตำเป็นแผลแน่นอน แถมที่นี่ยังเป็นจวนเจ้าเมือง ไม่ใช่สถานที่อย่างหอนางโลมเสียหน่อย ฉู่เหยาก็ห่างจากตนเองไม่ถึงห้าสิบเมตร เรื่องแบบนี้อย่าได้แม้แต่คิดจะดีกว่า
แต่ยิ่งเขาไม่อยากคิดเท่าไหร่ สถานการณ์ก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ
จู่ๆ เซียงเซียงก็ลุกขึ้นยืน เสื้อผ้าหลุดออกไปหมดแล้ว มีแต่ผ้าบางๆ คลุมตัว เนินเนื้อนวลเนียนสองเนินตรงหน้าอกกระเพื่อมเล็กน้อย ท่อนขาเรียวยาวเดินก้าวอยู่บนพรม แล้วนั่งลงข้างหลินมู่อวี่ อิงแอบแนบร่างเขา กลิ่นหอมลอยแตะจมูกของหลินมู่อวี่ ทำให้เขารู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ
เลือดลมหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีอย่างเขา จะต้านทานความเย้ายวนแบบนี้ได้อย่างไร
“คุณชาย” น้ำเสียงของเซียงเซียงแฝงความไม่พอใจ “เซียงเซียงรู้ว่าหญิงสาวผู้เดียวที่ท่านคิดถึงคือศิษย์พี่ฉู่เหยาของท่าน เซียงเซียงไม่ได้ขอให้คุณชายทำอะไรเพื่อเซียงเซียง ข้าขอแค่คุณชายมอบความสุขให้แก่ข้า แค่นี้ก็ไม่ได้หรือ ท่านไม่พูด ข้าไม่พูด ก็ไม่มีอะไรแล้ว เซียงเซียงเองก็รู้ว่าคุณชายรังเกียจที่เซียงเซียงไม่สะอาด แต่…แต่เซียงเซียงไม่มีทางเลือก อายุสิบหกข้าก็ถูกขายมาที่จวนท่านเจ้าเมือง แล้วในคืนนั้นก็ถูกเจ้าเมืองน้อยขโมยครั้งแรกของข้าไป ชีวิตของข้าไม่ได้เป็นของข้า นอกจากทำตามคำสั่ง ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่น”
หลินมู่อวี่ลุกขึ้นแล้วเดินหนี ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์มองร่างของนาง หญิงสาวผู้นี้งดงามดั่งสายน้
