ำ กระจ่างดั่งพระจันทร์ “ไม่มีชีวิตของใครที่ไม่ได้เป็นของตัวเองหรอก เจ้าเองก็เช่นกัน”
ทีแรกเซียงเซียงตั้งใจจะกอดเขาไว้ แต่สองมือกลับคว้าได้แต่อากาศ แขนนวลเนียนค้างอยู่ตรงนั้น อดหัวเราะเย้ยหยันออกมาไม่ได้ “หลินมู่อวี่ เจ้าดูถูกข้าใช่หรือไม่”
“เปล่า ข้าไม่ได้ดูถูกเจ้า”
“เช่นนั้นทำไมท่านถึงทำให้ข้าอับอายแบบนี้” หน้านางแดงก่ำ เอ่ยขึ้นด้วยโทสะ “ใช่ ข้าเซียงเซียงเป็นหญิงชั่ว ที่ข้าทำทั้งหมดก็เพื่อให้มีชีวิตรอด แต่ว่าท่าน ท่านเหยียดหยามข้าแบบนี้ ท่านอยากให้ข้ากลายเป็นของเล่นของพวกคนใช้เหล่านั้นจริงๆ หรือ”
“ข้าเปล่า”
หลินมู่อวี่มองนางเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน “ข้าไม่สนว่าเจ้ามาที่นี่ด้วยวัตถุประสงค์อะไร แต่ว่าความอดสูที่เจ้าได้รับมานั้นมันมากพอแล้ว ฮว๋าหวันครอบครองร่างกายเจ้าตามใจชอบ ดูถูกเจ้าตามใจชอบ แต่ว่าข้าทำไม่ได้ ถ้าตอนนี้ข้าทำตามครอบครองเจ้า งั้นข้าจะแตกต่างจากฮว๋าหวันตรงไหน นี่ก็คือเหตุผลที่ข้าปฏิเสธเจ้า แล้วก็อีกอย่าง เซียงเซียง เจ้าเต็มใจที่จะใช้ชีวิตเยี่ยงนี้เช่นนั้นหรือ เจ้าต้องเข้าใจนะว่าเกียรติยศมีค่าพอที่จะใช้ชีวิตไปช่วงชิงมา”
“……”
เซียงเซียงยืดคอระหงของนาง มองหลินมู่อวี่เงียบๆ นางพูดอะไรไม่ออก ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้พึมพำออกมา “ตัวเองไม่ชอบ ก็อย่าไปทำกับผู้อื่น…ตัวเองไม่ชอบ ก็อย่าไปทำกับผู้อื่น…”
ราวสองนาทีหลังจากนั้น เซียงเซียงยิ้มบางๆ นางลุกขึ้นยืนประสานมือคำนับหลินมู่อ
