กพระองค์ไม่อยู่ที่เมืองหลวงก็จะต้องอยู่ที่เมืองชีไห่ เจ้าสามารถไปพบพระองค์ที่นั่นได้”“ขอบคุณท่านมาก!” หลินมู่อวี่โค้งคำนับองครักษ์คำนับแบบทหารจักรวรรดิ มือซ้ายกำแนบข้างลำตัว มือขวาพาดขวางหน้าอกและโค้งคำนับ นี่คือนายทหารคนหนึ่งในตอนนี้เองด้านหลังก็มีเสียงหลัวไคดังมา “อาอวี่ ทำไมเจ้าถึงออกมาข้างนอกนี่ล่ะ ท่านเจ้าเมืองกำลังตามหาเจ้าอยู่ บอกว่าคืนนี้จะมีงานเลี้ยงที่จวนเจ้าเมือง เชิญยอดนักปรุงโอสถทั้งเมืองมา เจ้ากับอาเหยาก็ได้รับเชิญด้วยนะ!”“อ่อ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”หลินมู่อวี่เก็บป้ายเหล็กตระกูลถังเข้าไปในอกเสื้อ ป้ายเหล็กโบราณนี้กลับรู้สึกอุ่นๆ ราวกับว่ายังมีอุณหภูมิร่างกายของถังเสี่ยวซีอยู่ หลินมู่อวี่คิดฟุ้งซ่าน คงไม่ใช่อุณหภูมิขององครักษ์คนนั้นหรอกนะ รู้สึกปั่นป่วนทันทีที่นอกเมือง ถังเสี่ยวซีหันกลับไปมองเมืองหยินซานชวีฉู่ที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ จึงพูดว่า “องค์หญิง ถ้าเป็นไปได้ ลืมเขาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”หน้าของถังเสี่ยวซีแดงระเรื่อ “ผู้อาวุโสชวีทำไมถึงกล่าวเช่นนี้”“เจ้าเด็กนั้น มีปีศาจหลับใหลอยู่ในร่างกาย”“……”ถังเสี่ยวซียืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะตอบอย่างไรดีตะวันตกดินแล้ว แต่จวนเจ้าเมืองยังคงสว่างไสวงานเลี้ยงมีคนมาร่วมประมาณสี่สิบกว่าคน หลินมู่อวี่ ฉู่เหยาและฉู่เฟิงก็เป็นหนึ่งในนั้น ส่วนหวังหยิ่ง หลัวไคและคนอื่นๆ ไม่ได้รับเชิญ ในงานเลี้ยง แขนของฮว๋าหวันมีผ้าพันแผลพันอยู่สองแห่ง ส่งสา
