หรือ”“ไปแล้วล่ะ” องครักษ์ยิ้มกล่าว “ยินดีด้วยนะเจ้าหนุ่มน้อย นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะชนะท่านเจ้าเมืองน้อย เป็นเด็กหนุ่มที่มีอนาคตจริงๆ ”“ไปแล้วหรือเนี่ย…”หลินมู่อวี่รู้สึกอ้างว้างขึ้นมานิดหน่อย มองถนนที่ว่างเปล่า ถังเสี่ยวซีเหมือนตั้งใจจะหลบเขา แม้แต่หน้าครั้งสุดท้ายยังไม่อยากจะมอง ในตอนที่เขากำลังใจลอยอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงควบมาดังเข้ามา เห็นองครักษ์สวมชุดที่หน้าอกปักตราจักรวรรดิรูปดอกยินสีม่วงลงมาจากม้า ในมือประคองผ้าแพรสีขาวไว้แล้วพูดว่า “หลินมู่อวี่!”“ขอรับ ท่านคือ?”“ข้าคือองครักษ์ขององค์หญิงซี เจ้าลืมข้าแล้วหรือ” เขาใช้สองมือประคองผ้าแพรขึ้นไปด้านหน้าอย่างเคารพ แล้วกล่าวว่า “องค์หญิงซีรีบเร่งเดินทาง มีคำสั่งให้ข้านำของสิ่งนี้มาประทานให้เจ้า”“นี่คือ?”พอเปิดผ้าแพรออก ก็เห็นป้ายเหล็กสีแดงเพลิง ด้านบนสลักตัวอักษรโบราณว่า “ถัง”“ป้ายเหล็กตระกูลถัง!” องครักษ์ตะลึงเล็กน้อย กล่าวต่อ “คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงซีจะมอบป้ายเหล็กตระกูลถังที่ทรงพกติดตัวตลอดให้แก่เจ้า ทั้งแผ่นดินนี้มีป้ายนี้แค่สามอันเท่านั้น!”หลินมู่อวี่ประคองป้ายคำสั่งหนักอึ้งนี้ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ ถังเสี่ยวซีมอบป้ายนี้ให้เขา จะต้องวางแผนอะไรไว้แน่นอน“นาง…นางไม่ได้ฝากคำพูดอะไรใช่มั้ย”“มี”เสียงทุ้มต่ำขององครักษ์กล่าว “องค์หญิงทรงตรัสว่า หากวันใดเจ้าเจอเรื่องลำบาก สามารถถือป้ายเหล็กตระกูลถังไปหาพระองค์ที่เมืองหลันเยี่ยนได้ หา
