ฮว๋าหวันยังคงจำความแค้นครั้งก่อนที่หลินมู่อวี่ใช้หนามของดอกสาลี่เหล็กฟาดหน้าได้อยู่ฉู่เหยาไม่ยอมแพ้ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน วิญญาณยุทธ์เตียวม่วงเข้าไปอยู่มีดสั้น ดวงตาฉายแววเกลียดชัง“พี่ฉู่เหยา ลงมาซะ!” หลินมู่อวี่ตะโกนออกคำสั่งฉู่เฟิงก็ตะโกนเช่นกัน “อาเหยา รีบลงมาเถอะ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”แต่ว่าฉู่เหยาเป็นหญิงสาวที่หัวรั้นมากคนหนึ่ง นางอดกลั้นความเจ็บปวด แล้วพุ่งโจมตีคู่ต่อสู้อีกครั้ง เสียงมีดสั้นดังขึ้น ทันใดนั้นวิญญาณยุทธ์ก็เร่งพลัง เตียวม่วงพุ่งเข้าใส่แขนของฮว๋าหวัน และกัดเข้าที่แขนของเขา เลือดทะลักออกมา“อ้าก…”ฮว๋าหวันเจ็บปวด ใบหน้าเริ่มบูดเบี้ยว ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าไว้หน้าเจ้า เจ้าไม่ต้องการเองนะ”พูดจบ เขายกแขนซ้ายขึ้นมา ค้อนอัสนีขนาดยักษ์อันทรงพลังก็กระแทกเข้าที่หน้าอกของฉู่เหยา “ผัวะ” แสงของเตียวม่วงสลายไป ฉู่เหยาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถอยหลังไปหลายเมตร“ตายซะ!”ฮว๋าหวันคำรามเสียงต่ำ รวบรวมพลังทั้งหมดของตนไปไว้ที่กระบี่เล่มยาวนี้ คมกระบี่ส่งเสียง “วิ้งๆ ” พลังปราณบ้าคลั่ง ขอแค่โจมตีออกไป หน้าอกของฉู่เหยาต้องถูกแทงทะลุสาหัสแน่นอน“พรึ่บ!”ตอนที่ฉู่เหยากำลังจะหลับตาลง จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น แผ่นหลังที่คุ้นตาและน้ำเสียงที่คุ้นเคย “ฮว๋าหวัน มีอะไรก็มาลงที่ข้า!”หลินมู่อวี่แบมือออกข้างหนึ่ง เรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา กำแพงน้ำเต้าปรากฏขึ้นที่หน้าอก พร้อมด้วยพลังของกระดองเต่าทมิฬ!ฮว๋
