งั้นหรือ”
“ไร้ยางอาย!”
เสียงหวานๆ ของฉู่เหยาตะโกนขึ้น วิญญาณยุทธ์เตียวม่วงเริ่มขยับ เข้าผนวกรวมกับมีดสั้นคู่ และพุ่งโจมตีทันที สะบัดมีดสั้นออกไปติดต่อกันสามครั้ง ความเยือกเย็นของฮว๋าหวันสูงเกินกว่าที่ฉู่เหยาจะจินตนาการ กระบี่สลายการโจมตีทั้งสามครั้งของฉู่เหยาเหมือนกิ่งต้นหลิ่วต้องลมฤดูใบไม้ผลิ เสียงตะโกนดังขึ้น วิญญาณยุทธ์ค้อนอัสนีปรากฏขึ้นบนกระบี่
“ปัง! ”
ประกายไฟกระจายออกมา ฉู่เหยายกมีดสั้นมาตรงหน้าอกป้องกันการโจมตีของคู่ต่อสู้ ทว่ากลับถูกกระแทกจนต้องถอยไปหลายก้าว พลังห่างชั้นกันเกินไป ความบ้าคลั่งของพลังค้อนอัสนีกำลังโจมตีร่างกายของนาง ในที่สุดก็ต้านไม่ไหว กรีดร้องและกระอักเลือดออกมา
“แม่คนงาม ข้าล่ะไม่อยากทำร้ายเจ้าเสียจริง รีบลงไปซะ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ให้หลินมู่อวี่เจ้าสวะนั่นขึ้นมา ข้าจะจัดการสั่งสอนมัน!” ฮว๋าหวันยังคงจำความแค้นครั้งก่อนที่หลินมู่อวี่ใช้หนามของดอกสาลี่เหล็กฟาดหน้าได้อยู่
ฉู่เหยาไม่ยอมแพ้ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน วิญญาณยุทธ์เตียวม่วงเข้าไปอยู่มีดสั้น ดวงตาฉายแววเกลียดชัง
“พี่ฉู่เหยา ลงมาซะ!” หลินมู่อวี่ตะโกนออกคำสั่ง
ฉู่เฟิงก็ตะโกนเช่นกัน “อาเหยา รีบลงมาเถอะ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”
แต่ว่าฉู่เหยาเป็นหญิงสาวที่หัวรั้นมากคนหนึ่ง นางอดกลั้นความเจ็บปวด แล้วพุ่งโจมตีคู่ต่อสู้อีกครั้ง เสียงมีดสั้นดังขึ้น ทันใดนั้นวิญญาณยุทธ์ก็เร่งพลัง เตียวม่วงพุ่งเข้าใส่แขนของฮว๋
