าหวัน และกัดเข้าที่แขนของเขา เลือดทะลักออกมา
“อ้าก…”
ฮว๋าหวันเจ็บปวด ใบหน้าเริ่มบูดเบี้ยว ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าไว้หน้าเจ้า เจ้าไม่ต้องการเองนะ”
พูดจบ เขายกแขนซ้ายขึ้นมา ค้อนอัสนีขนาดยักษ์อันทรงพลังก็กระแทกเข้าที่หน้าอกของฉู่เหยา “ผัวะ” แสงของเตียวม่วงสลายไป ฉู่เหยาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถอยหลังไปหลายเมตร
“ตายซะ!”
ฮว๋าหวันคำรามเสียงต่ำ รวบรวมพลังทั้งหมดของตนไปไว้ที่กระบี่เล่มยาวนี้ คมกระบี่ส่งเสียง “วิ้งๆ ” พลังปราณบ้าคลั่ง ขอแค่โจมตีออกไป หน้าอกของฉู่เหยาต้องถูกแทงทะลุสาหัสแน่นอน
“พรึ่บ!”
ตอนที่ฉู่เหยากำลังจะหลับตาลง จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น แผ่นหลังที่คุ้นตาและน้ำเสียงที่คุ้นเคย “ฮว๋าหวัน มีอะไรก็มาลงที่ข้า!”
หลินมู่อวี่แบมือออกข้างหนึ่ง เรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา กำแพงน้ำเต้าปรากฏขึ้นที่หน้าอก พร้อมด้วยพลังของกระดองเต่าทมิฬ!
ฮว๋าหวันไหนเลยจะสนใจเรื่องพวกนี้ กระบี่สะสมพลังไว้เต็มเปี่ยมและแทงเข้าไปเต็มแรง!
“ตูม!”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบเต็มลานประลอง หลินมู่อวี่ถอยหลังไปสามก้าว กระแทกเข้าใส่อ้อมอกของฉู่เหยาเบาๆ แต่ฮว๋าหวันนั้นแย่กว่ามาก ถูกกระแทกจนแขนชา มองกระบี่ในมือตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ปะ…เป็นไปได้อย่างไรกัน”
เขาไม่อยากจะเชื่อ เขาโจมตีด้วยพลังทั้งหมดของตนเองแล้วทำไมยังถูกหลินมู่อวี่รับไว้ได้ หรือมันจะใช้วิชามาร
“อาอวี่…” ฉู่เหยามองแผ่นหลังของหลินมู่อวี่อย่างตกตะลึง ตอน
