งตัวตรงกล่าว “ดอกบัวเจ็ดสีเป็นสมุนไพรระดับเจ็ด มีกลิ่นหอม มีพิษเล็กน้อย คนที่ใช้มันจะเกิดอาการหลอนประสาท และดอกบัวเจ็ดสีนั้นหายากมาก มีพวกชนชั้นสูงบางคนชอบใช้ผงดอกบัวเจ็ดสีมาต้มโอสถ หลังจากดื่มแล้วก็จะเกิดอารมณ์สมสุขอยู่ชั่วขณะหนึ่ง สมุนไพรชนิดนี้ถูกสมาพันธ์โอสถแห่งจักรวรรดิระบุว่าเป็นสมุนไพรต้องห้ามนานแล้ว จะมีก็แต่แพทย์ทหารเท่านั้นที่สามารถนำดอกบัวเจ็ดสีมาทำโอสถเพื่อลดความเจ็บปวดให้แก่ทหารบาดเจ็บ ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังกล้าที่จะใช้ดอกบัวเจ็ดสีปรุงโอสถอีกหรือ”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วย?”หลินมู่อวี่คิดไปคิดมา ส่ายหน้าแล้วพูด “ไม่เป็นไร ถ้าท่านไม่พูด ก็ไม่มีใครมากล่าวหาข้าหรอก”
เขาพูดพลางมองถังเสี่ยวซีที่หลับลึก องค์หญิงน้อยผู้งดงามคนนี้ไม่กล่าวหาตนเองแน่นอน
ชวีฉู่ถลึงตาใส่เจ้าเด็กคนนี้ “เจ้าคิดจะใช้ดอกบัวเจ็ดสีปรุงโอสถอะไร เท่าที่ข้ารู้มา ดอกบัวเจ็ดสีไม่สามารถปรุงร่วมกับโอสถอื่นได้ ส่วนตำรับโอสถของดอกบัวเจ็ดสีก็สาบสูญไปตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อนแล้ว”
“ฝันคืนสู่สูงสุด”
เพียงแค่คำง่ายๆ ไม่กี่พยางค์ ชวีฉู่ถึงกับสะท้านไปทั้งตัว
ฝันคืนสู่สูงสุด นี่เป็นคำที่หายไปนานมาก เพราะตำรับโอสถชนิดนี้ถูกโลกลืมไปนานแล้ว คนสุดท้ายที่สามารถปรุงโอสถฝันคืนสู่สูงสุดคือเทพโอสถท่านหนึ่ง แต่มันก็ผ่านมาเป็นพันปีแล้ว! ฝันคืนสู่สูงสุดเป็นโอสถที่หายากชนิดหนึ่ง ถูกสมาพันธ์โอสถยกให้เป็นโอสถระดับเจ็ด มีตำนานเล่าว่าโอสถชนิดน
