ตติกาลซึ่งเป็นสมุนไพรที่พบได้ทั่วไป แล้วเด็ดมาจำนวนหนึ่ง สักพักเขาก็เจอดอกสาลี่เหล็กต้นหนึ่ง
“ฟึ่บ!”
เขาแบมือออก ฝ่ามือพิสุทธิ์ปรากฏขึ้น และเริ่มการสกัดแก่นโอสถของดอกสาลี่เหล็ก
ชวีฉู่ที่นอนเอนหลังอยู่หน้าผาหิน แสร้งทำเป็นหลับ แต่ก็ลอบมองหลินมู่อวี่หลอมโอสถ พอเห็นหลินมู่อวี่นำผงแก่นโอสถของดอกสาลี่เหล็กผสมเข้าไปในโอสถสมานแผลนั้น ชวีฉู่ก็ทนไม่ไหว พลิกตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เลิกคิ้วถาม “เจ้าหนู ในตำราโอสถบันทึกไว้ การปรุงโอสถสมานแผลใช้เพียงหญ้าด้ายเงินและดอกรัตติกาล เจ้าเพิ่มดอกสาลี่เหล็กเพื่ออะไร”
หลินมู่อวี่ยิ้มมุมปาก แล้วเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม “ผงแก่นโอสถดอกสาลี่เหล็กแม้จะไม่สามารถรักษาบาดแผลได้ แต่ช่วยเพิ่มความเร็วในการสมานแผล หญ้าด้ายเงินและดอกรัตติกาลล้วนมีฤทธิ์อุ่น ดอกสาลี่เหล็กมีฤทธิ์เย็น ผสมกันแล้วโอสถจะมีคุณภาพดียิ่งขึ้น”
ดวงตาชวีฉู่เบิกกว้าง “เจ้า…เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่ไหม”
“ข้าจะหลอกท่านไปทำไม โอสถสมานแผลที่ข้าหลอมเป็นเกรดหนึ่ง เชื่อไหมล่ะ”
พอชวีฉู่ดมโอสถสมานแผลที่เพิ่งจะปรุงเสร็จขวดนี้ หน้าเขาก็ซีดเผือด “โอสถเกรดหนึ่งจริงๆ ด้วย…”
หลินมู่อวี่ยังคงก้มหน้าก้มตาหลอมโอสถที่เหลือต่อ เขาหยิบเลือดหมาป่าวายุออกมา จากนั้นสกัดแก่นโอสถของหญ้าหลันหยิน สุดท้ายหยิบแอปเปิ้ลจากถุงออกมาหนึ่งลูก หลังจากบดแอปเปิ้ลเสร็จก็ใช้น้ำแอปเปิ้ลที่ได้ผสมเข้ากับแก่นโอสถ
ชวีฉู่ต้องตกตะลึงอีกครา “เจ้าเพ
