ขม็ง พืชที่มีขนาดใหญ่เท่าเครื่องโม่แป้งนี่กินเนื้อจริงๆ หรือสักพัก ราวกับพืชกินเนื้อสัมผัสได้ว่ามีคนจ้องดูมันอยู่ จานโม่แป้งนี้จึงขยับน้อยๆ ค่อยๆ ยกส่วนที่เป็น “ใบหน้า” ของมันขึ้นมา ใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวเต็มไปด้วยหนามแหลมและเมือก ส่วนที่อยู่ถัดจากใบหน้าลงไปด้านล่างคือปากที่กำลังเคี้ยวซากของลูกหมูป่าที่นอนตายอยู่บนพื้น กลิ่นเหม็นคลุ้งโชยออกมา“อี๋…น่าขยะแขยงที่สุด…”ถังเสี่ยวซีบีบจมูก รีบจูงม้าอ้อมไปชวีฉู่พูดขึ้น “เจ้าหนุ่ม ไม่ต้องดูแล้ว รีบไปเถอะ!”“ขอรับ!”หลินมู่อวี่รีบเดินตามไป แต่ในใจยังหวาดผวาเช่นเดิม ป่าสัตตะดาราแห่งนี้เป็นดินแดนที่ไร้ความเมตตา ปีศาจแบบนี้ยังจะมีอยู่อีก พืชกินเนื้อนี้หลินมู่อวี่ไม่เคยเห็นมันมาก่อนในเกมผู้พิชิต ดูท่าสิ่งของบนโลกนี้จะไม่ได้เหมือนกับในเกมไปเสียทุกอย่าง！เดินมาไกลขึ้น ทั้งสามคนมองไม่เห็นทางเดินแล้ว จึงได้แต่แหวกโค่นดงหนามเดินไปข้างหน้า หลินมู่อวี่ชักกระบี่ด้านหลังออกมา แล้วเดินไปอยู่หน้าถังเสี่ยวซีเพื่อตัดพุ่มหนามให้นาง ขณะเดินอยู่ จู่ๆ บนพื้นก็มีเถาวัลย์หลายเส้นโผล่ขึ้นมาจากผิวดิน สีเขียวมรกต ไม่น่าเชื่อว่ากระบี่จะฟันพวกมันไม่ขาด หลินมู่อวี่อดเดาะลิ้นไม่ได้ “นี่มันเถาวัลย์อะไร ทำไมถึงได้เหนียวแบบนี้”ชวีฉู่กวาดตามอง เอ่ยเสียงเบา “เลิกฟันได้แล้ว ไม่เช่นนั้นเจ้าได้ตายแน่”“มีอะไรหรือขอรับ”หลินมู่อวี่รีบหยุดมือชวีฉู่ตาเป็นประกาย มองไปรอบๆ ยิ้มมุมปาก “ดูท
