่าพวกเราคงจะเจอกับปีศาจเถาวัลย์หยกที่จัดการยากในตำนานแล้ว หึๆ โชคดีเสียจริง!”“ปีศาจเถาวัลย์หยก?”ถังเสี่ยวซียิ้มตื่นเต้น “ข้าเคยอ่านเจอสัตว์วิญญาณชนิดนี้ในตำราร้อยสรรพสัตว์ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ เลย มันอยู่ตรงไหน”“องค์หญิงซี ท่านระวังตัวด้วย ปีศาจเถาวัลย์หยกตนนี้อย่างน้อยอายุห้าร้อยปีได้!”“หา?”ถังเสี่ยวซีอ้าปากค้าง “งั้นก็แข็งแกร่งมากน่ะสิ”“ถูกต้อง”ชวีฉู่ชี้ไปด้านหน้าแล้วพูดขึ้น “เจ้าหนุ่ม วิญญาณสัตว์ของเจ้าปรากฏตัวขึ้นแล้ว เห็นหญ้าที่มีหงอนไก่สีแดงนั่นไหม นั่นก็คือส่วนหัวของปีศาจเถาวัลย์หยก ไปเถิด สังหารปีศาจเถาวัลย์หยกนี่ซะ แต่ต้องระวังเถาวัลย์ของมันด้วย ถ้าถูกพันธนาการเข้าละก็ เกรงว่าเทพเซียนก็คงช่วยเจ้าไม่ได้ จำเอาไว้ ข้าจะไม่ช่วยเจ้า ถ้าเจ้าสังหารปีศาจเถาวัลย์หยกไม่ได้ เจ้าก็จะกลายเป็นอาหารอันโอชะของมัน ปีศาจเถาวัลย์หยกกินพืชเป็นอาหาร แต่ก็กินมนุษย์ด้วยเหมือนกัน!”ชวีฉู่กล่าวชัดถ้อยชัดคำ ไม่เหลือพื้นที่ให้ได้สงสัยแม้แต่น้อยแน่นอนว่าหลินมู่อวี่ก็รู้ผลได้ผลเสียนั้นดี เขาสูดลมหายใจ ไม่รีบร้อนลงมือ แต่กลับเทยาสลบใส่หัวลูกศรทุกดอกในกระบอก จากนั้นดื่มโอสถผิวศิลาลงไปหนึ่งขวด ถ้าพลังป้องกันเพียงพอ น่าจะไม่ถูกสังหารง่ายๆถังเสี่ยวซียืนอยู่ข้างๆ เรียกวิญญาณยุทธ์ออกมาราวกับว่ากำลังเผชิญศัตรูที่ร้ายกาจ จิ้งจอกอัคคีปรากฏกายขึ้นบนบ่าของนาง ท่าทางพร้อมจะกระโจนออกไป นางหัวเราะคิกคักแล้วเอ่ย
