เอง จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะดังมากจากด้านนอก ตามด้วยประตูใหญ่ถูกถีบจนเปิดออก ชายหนุ่มสวมชุดเกราะกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา โดยมีคนสวมชุดจีนเดินนำ นั่นคือเจ้าเมืองน้อยฮว๋าหวัน“เถ้าแก่ร้านโอสถไป่หลิง ฉู่เฟิง ออกมารับรางวัลของเจ้า!”ฉู่เฟิงรีบออกไป ถังเสี่ยวซีเองก็อยากไปเช่นกัน แต่ถูกชวี่ฉู่รั้งไว้ เขาอยากดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นถัดจากนี้“เจ้าเมืองน้อย!” ฉู่เฟิงโค้งคำนับด้วยความเคารพฮว๋าหวันนำถุงเงินหนักอึ้งมาจากคนรับใช้แล้วยิ้มน้อยๆ “นี่รางวัลของร้านโอสถไป่หลิง หนึ่งร้อยเหรียญทอง ข้ายินดีด้วยจริงๆ แต่…”เขาหยิบป้ายสีดำอันหนึ่งออกมาจากเอวแล้วหัวเราะ “แต่ว่าป้ายอาญาสิทธิ์นี้ ปีนี้ยังไงก็ต้องเป็นของข้าฮว๋าหวัน เพราะลูกศิษย์ร้านโอสถไป่หลิงมีแต่พวกขยะ ไม่มีใครเชิดหน้าชูตาได้สักคน”“เจ้าว่าอะไรนะ”จ้าวซินค่อนข้างวู่วามจึงตะโกนออกมา “ฮว๋าหวัน ระวังคำพูดของเจ้าหน่อย!”ฮว๋าหวันหัวเราะอย่างเย็นชา แล้วโยนถุงเงินลงบนพื้น กำหมัดแล้วไขว้แขนสองข้างเป็นรูปกากบาทที่อก พลังงานสายหนึ่งก็ห่อหุ้มร่างชายหนุ่มก่อนจะแปรสภาพเป็นเกราะวิญญาณ แสยะยิ้มน้อยๆ “ว่ายังไง อยากจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของข้าสักหน่อยไหม ก็ได้ วันนี้ข้าจะจัดการพวกขยะอย่างเจ้าให้เรียบ ลานประลองอีกสามวันข้างหน้าข้าจะได้ไม่ต้องเห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของพวกขยะอย่างเจ้า”จ้าวซินตวาดด้วยความโกรธ “หนึ่งต่อหนึ่ง เจ้ากล้ารึเปล่า”“ทำไมข้าจะไม่กล้า”ฮว๋าหวันหันไปหาลูกน้อง
