ที่อยู่ข้างหลังแล้วตะโกนสั่ง “พวกเจ้าทุกคน ห้ามขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ถึงข้าจะถูกอัดจนตาย ก็ห้ามสอดมือเข้ามายุ่ง!”จอมยุทธ์เหล่านั้นคารวะ “ขอรับ นายน้อย!”ฮว๋าหวันตั้งท่าพร้อมสู้นานแล้ว วาดเท้าเป็นวง ดูมีท่าของยอดฝีมือพอสมควร แถมยังไม่ชักอาวุธอีกด้วย ยืนกำหมัดแค่นั้น ก่อนจะหัวเราะเยอะออกมา “เข้ามาเลย เจ้าขยะ!”จ้าวซินส่งเสียง พร้อมชักกระบี่เหล็กที่อยู่ด้านข้างออกมา บนกระบี่เหล็กนั้นมีคลื่นลมปราณสองชั้นห่อหุ้มอยู่ พละกำลังขอบเขตมนุษย์ชั้นที่สองระดับที่สิบห้า ฮว๋าหวันประหลาดใจเล็กน้อยก็จริง แต่ก็มั่นใจมากขึ้นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตัวเองแน่นอน ห่างชั้นกันเกินไป!จังหวะที่กระบี่เหล็กของจ้าวซินกำลังจะต้องกายฮว๋าหวันนั่นเอง ฮว๋าหวันก็หลบวูบ ความเร็วเหนือกว่าอีกฝ่าย ก่อนจะเตะเข้าที่ขาของจ้าวซินอย่างโหดเหี้ยม!“กร๊อบ!”เสียงแตกหักดังสนั่น จ้าวซินคุกเข่าลงกับพื้น ร้องด้วยความเจ็บปวด กระดูกแข้งของเขาถูกเตะจนหัก“เจ้าเมืองน้อย!” ฉู่เฟิงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “นี่มันหมายความว่าอย่างไร ลงมือโหดเหี้ยมแบบนี้ ท่านคิดจะฆ่าคนงั้นรึ”ฮว๋าหวันเลิกคิ้วแล้วยิ้ม “ไอ้แก่ ถ้าข้าอยากจะฆ่าคนจริงๆ ขาข้าคงฟาดใส่ท้ายทอยมันแล้ว ลูกศิษย์เจ้าเป็นคนท้าทายข้าก่อนเอง หุบปากของเจ้าซะ!”พูดเสร็จเขามองไปยังเหล่าลูกศิษย์ของร้านโอสถไป่หลิงด้วยสายตาโอหังต่อทันที แล้วถามขึ้น “มีใครอีกหรือไม่”หวังหยิ่งกัดฟันกรอดแต่ไม่พูดอะไร เขาเป
