ำลังขอบเขตมนุษย์ชั้นที่สองระดับที่สิบห้า ฮว๋าหวันประหลาดใจเล็กน้อยก็จริง แต่ก็มั่นใจมากขึ้นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตัวเองแน่นอน ห่างชั้นกันเกินไป!
จังหวะที่กระบี่เหล็กของจ้าวซินกำลังจะต้องกายฮว๋าหวันนั่นเอง ฮว๋าหวันก็หลบวูบ ความเร็วเหนือกว่าอีกฝ่าย ก่อนจะเตะเข้าที่ขาของจ้าวซินอย่างโหดเหี้ยม!
“กร๊อบ!”
เสียงแตกหักดังสนั่น จ้าวซินคุกเข่าลงกับพื้น ร้องด้วยความเจ็บปวด กระดูกแข้งของเขาถูกเตะจนหัก
“เจ้าเมืองน้อย!” ฉู่เฟิงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “นี่มันหมายความว่าอย่างไร ลงมือโหดเหี้ยมแบบนี้ ท่านคิดจะฆ่าคนงั้นรึ”
ฮว๋าหวันเลิกคิ้วแล้วยิ้ม “ไอ้แก่ ถ้าข้าอยากจะฆ่าคนจริงๆ ขาข้าคงฟาดใส่ท้ายทอยมันแล้ว ลูกศิษย์เจ้าเป็นคนท้าทายข้าก่อนเอง หุบปากของเจ้าซะ!”
พูดเสร็จเขามองไปยังเหล่าลูกศิษย์ของร้านโอสถไป่หลิงด้วยสายตาโอหังต่อทันที แล้วถามขึ้น “มีใครอีกหรือไม่”
หวังหยิ่งกัดฟันกรอดแต่ไม่พูดอะไร เขาเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตมนุษย์ชั้นที่สองระดับสิบเจ็ด ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฮว๋าหวัน ขืนออกไปคงมีจุดจบแบบเดียวกับจ้าวซินก็ได้
ในตอนนี้เอง หลินมู่อวี่ก็เดินออกมาอย่างช้าๆ แล้วมองฮว๋าหวันด้วยแววตาเคร่งขรึม “เจ้ามาหาเรื่องข้า ทำไมต้องทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย”
“ก็ข้าพอใจ จะทำไม จัดการขยะอย่างพวกเจ้าทำให้มือข้าสกปรกไปหมด เจ้าล่ะว่าไง ไม่พอใจงั้นหรือ”
ฮว๋าหวันยิ้มเยาะแล้วพูดต่อ “หลินมู่อวี่ ข้าเพิ่งได้ยินมาว่าเจ้
