เป็นองค์รักษ์อวี้หลินชุดขาว มีหน้าที่คุ้มครององค์จักรพรรดิ ทั่วทั้งจักรวรรดิมีคนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่สามารถสวมชุดขาวนั่นได้“แล้วทำไมถึงเรียกกว่าชวีฉู่ติ่งอัคคีล่ะ” หลินมู่อวี่ยิ้มถาม“เพราะวิญญาณยุทธ์ของเขาคือติ่งอัคคี เป็นวิญญาณยุทธ์ระดับสาม ว่ากันว่าติ่งอัคคี้นี้เคยเอาชนะยอดฝีมือขอบเขตปราชญ์มาแล้วถึงสองคน” หวังหยิ่งพูดไปก็ขำกับท่าทางของหลินมู่อวี่ “อาอวี่ ร่างกายเจ้าปราณพิการ ฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ เลิกคิดซะเถอะ ร่างกายเจ้าเป็นแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับเศษสวะ เจ้าอาจจะไม่มีวิญญาณยุทธ์ด้วยซ้ำ”แววตาเขาฉายความดูถูกออกมา หลินมู่อวี่ไม่ได้สนใจ เด็ดยาของตัวเองต่อในห้องรับแขกฉู่เฟิงยิ้มขณะรินชาใส่ถ้วย “ผู้อาวุโสชวี ลองชิมชาชิงลู่ (ชาที่ใช้น้ำค้างที่เก็บยามเช้ามาชง) นี่หน่อย เป็นชาสมุนไพรชนิดหนึ่ง รสชาติสดชื่น ใช้น้ำค้างชงเชียวนะ องค์หญิงซี พระองค์ก็ลองดูหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ”ถังเสี่ยวซียิ้มแล้วดื่มชาลงไปหนึ่งอึก นางแลบลิ้นออกมา “ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องชาเท่าไหร่ เวลาท่านปู่ชงชาทีเสียเวลาตั้งนาน แต่ชาที่ชงได้กลับทั้งขมทั้งฝาด”ชวีฉู่อดหัวเราะออกมาไม่ได้ สีหน้ามีความเอ็นดู “หึ นั่นก็เพราะพระองค์ไม่เข้าใจวิธีการดื่มชาที่ถูกต้อง ชาของชางหลันกงใช่ชาที่คนทั่วไปจะมีโอกาสได้ลิ้มลองที่ไหนกัน”พูดเสร็จ ชวีฉู่ก็จิบชา แล้วอดเอ่ยชมไม่ได้ “ชาดี กลิ่นหอมสดชื่นจริงๆ ด้วย ว่าแต่ เด็กคนนี้…ฉู่เหยาใช่ไหม ไม่อยากเชื่อว่าไม่เจ
