งครักษ์อวี้หลินชุดขาว…” จ้าวซินตกใจ “ว่ากันว่าเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีเงินทองสนับสนุน แต่กลับฝึกฝนจนมาถึงระดับนี้ได้ ช่างมหัศจรรย์เสียจริงๆ ในจักรวรรดิเองก็มีนักรบขอบเขตศักดิ์สิทธิ์แค่ไม่กี่คน ชวีฉู่ผู้นี้นับได้ว่าเป็นบุคคลที่หาได้ยาก!”ฉู่เฟิงมองหลินมู่อวี่ แววตาสงสารจับใจ “อาอวี่ เดิมที…ข้าคิดว่าฝีมือของเจ้าจะพัฒนาไปได้ ข้าจึงตั้งใจจะขอร้องให้ชวีฉู่พาเจ้าไปฝึกฝน และช่วยชี้แนะให้เจ้า น่าเสียดายที่ร่างกายของเจ้าปราณพิการ…”เสียงถอนหายใจยาวบ่งบอกว่าความหวังใหม่ของชายชราได้พังทลายลงอีกครั้ง ฉู่เฟิงคิดอยู่ตลอดว่าถึงแม้ฉู่เหยาหลานสาวของเขาจะมีพรสวรรค์ แต่อย่างไรเสียนางก็เป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะฝึกหนักแค่ไหน นางก็ไม่มีทางไปถึงระดับเดียวกับผู้ชายได้ ดังนั้นเพิ่งจะฝากความหวังไว้กับหลินมู่อวี่ แต่ไม่คิดว่าร่างกายของหลินมู่อวี่จะไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ฉู่เหยาที่อยู่ข้างๆ พูดปลอบใจ “อาอวี่ ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ ฝึก สักวันจะต้องสำเร็จแน่นอน ข้าไม่เชื่อหรอก!”หลินมู่อวี่ยิ้ม “อืม ข้าทราบ”แม้จะไม่แสดงออกผ่านสีหน้า แต่ลึกๆ แล้วเรื่องดังกล่าวก็กระทบกระเทือนจิตใจเขาอย่างมาก หลินมู่อวี่ก็มีความลำพองอยู่ในตัว ไม่เคยยอมแพ้ เขาไม่เชื่อว่าร่างที่ปราณพิการจะฝึกวิชาไม่ได้ ขอแค่มีความพยายาม บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ จริงไหมหลังจบการประกาศของเจ้าหน้าที่ งานชุมนุมตำรับโอสถเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ร้านโอสถแต่ละร
