ได้เท่านั้น”
“ถัง…ถังเสี่ยวซีหรือนี่! สวรรค์…”
ณ มุมหนึ่ง ศิษย์พี่รองจ้าวซินหน้าแดงเรื่อ ยามมองดรุณีงามล้ำจากที่ไกล ราวกับควบคุมตัวเองไม่ได้
หลินมู่อวี่ก็ถามด้วยสีหน้างุนงง “ถังเสี่ยวซี เป็นใครกันหรือ”
จ้าวซินมองหลินมู่อวี่ด้วยสายตาดูถูก “อาอวี่ แม้แต่ถังเสี่ยวซีเจ้าไม่รู้จัก?นางคือสาวงามอันดับสองในสิบสุดยอดสาวงามแห่งเมืองหลวงหลันเยี่ยน เจ้าไม่รู้จักนางเนี่ยนะ”
“สิบสุดยอดสาวงาม…” หลินมู่อวี่ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่างขึ้นมาแล้ว ที่แท้โลกนี้ก็มีการจัดอันดับแบบนี้เหมือนกันสินะ…
จ้าวซินทอดทัศนาด้วยแววตาหลงใหลแล้วพูดว่า “ความงามของถังเสี่ยวซี…ในเมืองหยินซานไม่มีใครเทียบนางได้อีกแล้ว…”
เรื่องนี้หลินมู่อวี่เองก็ยอมรับ ถังเสี่ยวซีงดงามเกินพรรณาจริงๆ นั่นแหละ แถมยังเป็นเด็กสาวที่ฉลาดด้วย พูดตามตรง แม้แต่ฉู่เหยาที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเทียบกับนางแล้วยังสู้ไม่ได้
“ก้มศีรษะพวกเจ้าลงไปซะ!”
ฉู่เฟิงตวาดเสียงเบา “เจ้าพวกเด็กบ้าเลิกจ้องได้แล้ว จาบจ้วงองค์หญิงมีโทษประหาร!”
ผู้คนต่างพากันก้มหน้าลง ถังเสี่ยวซีที่อยู่ห่างออกไปกว่าสองเมตรเดินผ่าน เห็นเพียงรองเท้าหุ้มข้อคู่เล็ก และพื้นที่ยาวราวยี่สิบเซนติเมตรที่อยู่ระหว่างรองเท้าหุ้มข้อกับกระโปรงสั้นที่เรียกว่า “พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์”ต้นขานั้นเนียนขาวดุจหิมะ หลินมู่อวี่แค่มองก็รู้สึกคล้ายจะเป็นลม ไม่ไหวแล้วๆ ช่างยั่วยวนใจเสียเหลือเกิน!
ถังเสี่ยวซีเดินนำอยู่ด้าน
