EP.21พิการแต่กำเนิด1
ณ เมืองหยินซาน เป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่ภายในเมืองยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงตะเกียงยามนี้ ชายหญิงในชุดขาดรุ่งริ่งคู่หนึ่งเดินโซซัดโซเซมาทางประตูเมือง หากไม่ใช่เพราะความงามของฉู่เหยา เกรงว่าสองคนนี้คงถูกผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นขอทานไปแล้วหลินมู่อวี่พยุงกายด้วยไม้เท้าที่ทำขึ้นจากกิ่งไม้ ส่วนมืออีกข้างกุมบาดแผลตรงหน้าอก แม้ใบหน้าและเสื้อผ้าจะเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด แต่ความหล่อเหลาอันโดดเด่นของใบหน้าเขา กลับไม่ได้ดูแย่มากนัก แถมยังสะพายคันธนูยาวและลูกธนูมาด้วย กอปรกับซากกระต่ายป่าสองตัวในมือ จึงดูไม่ต่างอะไรจากนายพราน ทหารรักษาประตูเมืองไม่ได้หาเรื่องพวกเขา คิดว่าทั้งคู่เป็นแค่นายพรานที่บาดเจ็บจากการล่าสัตว์ เลยปล่อยให้พวกเขาเข้าเมืองไปกว่าจะกลับถึงร้านโอสถไป่หลิงก็ดึกมากแล้ว ทันทีที่ฉู่เหยาเคาะประตูเรียกท่านปู่ของนาง ประตูใหญ่ก็เปิดออกทันที ฉู่เฟิงเดินออกมาที่ลานหน้าบ้านด้วยสีหน้าเป็นกังวล ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ทั่วร่างดูตึงเครียดไปหมด เมื่อเห็นว่าฉู่เหยาปลอดภัยดี ความตึงเครียดในใจก็ผ่อนคลายลง“อาเหยา…พวกเจ้าสองไปไหนกันมา หายไปสองวันสองคืน พวกข้าออกตามหาแทบจะทั่วเมืองหยินซานแล้ว…”ฉู่เหยาพูดด้วยความอ่อนแรง “ท่านปู่ ข้ากับอาอวี่ได้รับบาดเจ็บ ท่านให้หลัวไคทำอาหารแล้วเอาไปให้ที่ห้องของอาอวี่ทีเจ้าค่ะ ข้าจะเล่าทุกอย่างให้ฟังอย่างละเอียดด้านใน”ฉู่เฟิงพยักหน้า “อืม!”หลัวไคเป็นศิษย์ที
