พราะบาดแผลของเขาปิดสนิท เลือดหยุดไหล แม้แต่ความเจ็บปวดก็ลดน้อยลงมากเขาหยิบดาบขึ้นมา ฟันไปที่กะโหลกหมาป่าวายุ ศิลาวิญญาณอีกแล้วฉู่เหยาดีใจมาก “โอกาสที่วิญญาณสัตว์อายุแปดร้อยปีจะสร้างศิลาวิญญาณมีไม่ถึงยี่สิบในร้อย อาอวี่ โชคของเราใช้ได้เลยนะนี่ เดี๋ยวพอเจ้าเริ่มฝึก ศิลาวิญญาณก้อนนี้จะต้องมีประโยชน์ต่อเจ้ามาก”“อืม”ฉู่เหยายัดศิลาวิญญาณลงในมือของหลินมู่อวี่ จากนั้นช่วยพยุงหลินมู่อวี่ “พวกเราควรกลับบ้านได้แล้ว สองวันสองคืน ท่านปู่ต้องเป็นห่วงพวกเรามากแน่ๆ ”“จริงด้วย”หลินมู่อวี่ลุกขึ้นยืน แต่กลับรู้สึกว่าพลังในร่างกายเพิ่มมากขึ้น ไม่เหมือนคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยสักนิดขณะที่กำลังเดินอยู่ หลินมู่อวี่ครุ่นคิดบางอย่างในใจราชันย์ปีศาจเจ็ดประทีปเอ๋ย วิญญาณของเจ้าฝังรากอยู่ในหัวใจของข้าแล้วใช่หรือไม่ ทำไมวินาทีที่ข้าสังหารหมาป่าวายุ ไอสังหารในใจข้าถึงได้รุนแรงเพียงนั้น“พี่ฉู่เหยา ฮว๋าหวันกับองครักษ์ของเขาหลบหนีไปได้ คงจะกลับไปถึงเมืองหยินซานก่อนแล้ว” หลินมู่อวี่เอ่ยฉู่เหยาพยักหน้า “อืม แล้วมีอะไรเหรอ”“ฮว๋าหวันไม่ตาย แต่คนของนัยน์ตาเหยี่ยวตายเกลี้ยง ท่านว่าฮว๋าหวันจะปล่อยพวกเราหรือไม่”“เรื่องนี้…” ฉู่เหยาเพิ่งตระหนักขึ้นมาได้ “ฮว๋าหวันเป็นบุตรชายของท่านเจ้าเมืองฮว๋าเทียน ถ้ารู้ว่าเรายังมีชีวิตอยู่ น่าจะไม่ปล่อยให้เรามีชีวิตรอด เพราะอย่างไรเสีย พวกเราก็รู้เรื่องสกปรกของพวกเขามากเกินไป”“อืม”หลิน
