มู่อวี่ขมวดคิ้ว “บางที เมืองหยินซานอาจจะไม่เหมาะให้พวกเราอาศัยต่อ”ฉู่เหยากัดริมฝีปากอวบอิ่ม “แต่ว่า… ครอบครัวข้าหลายชั่วอายุคนล้วนอาศัยที่เมืองหยินซาน ร้านโอสถไป่หลิงเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของท่านปู่ แถมตอนนี้ยังมีตำราเทพโอสถอยู่ในมือ ที่จะช่วยฟื้นฟูกิจการขึ้นมาใหม่ได้ ข้าว่าท่านปู่จะต้องไม่ยอมไปจากเมืองหยินซาน…”“ถ้าเช่นนั้น…พวกเรากลับไปก่อน แล้วค่อยปรึกษาเรื่องนี้กับท่านปู่อีกครั้ง”“ได้!”
หมาป่าวายุได้รับบาดเจ็บแต่ไม่ถึงตาย มันพลิกตัวและลุกขึ้นมากระโจนใส่หลินมู่อวี่ที่อยู่ด้านหลัง
หลินมู่อวี่เห็นเช่นนี้ รีบใช้สองมือจับดาบ ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีแทงดาบเข้าใส่หมาป่า “ฉัวะ” ดาบโลหะทะลุเข้าไปในร่างของหมาป่าวายุ แต่ดูเหมือนจะสังหารมันไม่ได้ หมาป่าวายุตวัดกรงเล็บเข้าใส่หน้าอกของหลินมู่อวี่ พริบตาเดียวบาดแผลอันที่น่าตกใจก็ปรากฏบนอกของหลินมู่อวี่หลินมู่อวี่พยายามต่อต้านอย่างสุดแรง ในขณะเดียวกันก็ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ เขาใช้มือขวาคว้าลูกธนูที่หล่นอยู่ขึ้นมา และเสียบลูกธนูเข้าที่ท้องหมาป่าวายุ！
“ฉึกก!”
ปลายลูกธนูอาบยาสลบทะลุผ่านผิวหนังของหมาป่าวายุ มันกรีดร้องโหยหวน แต่กลับยังอ้าปากอยู่ และงับอากาศอย่างบ้าคลั่ง หลินมู่อวี่ตกใจจนไม่กล้าเงยหน้า เพราะถ้าหมาป่าวายุสามารถกัดลงมาที่คอของเขาได้ ชีวิตของเขาต้องจบลงที่นี่
เหตุการณ์นี้ยืดเยื้ออยู่ราวครึ่งนาที หมาป่าวายุเริ่มขยับช้าลง นี่เป็นเพราะยาสลบเริ่
