มออกฤทธิ์ แต่ในขณะที่หลินมู่อวี่ลดการป้องกันลง หมาป่าวายุก็ได้ใช้ฟันแหลมคมกัดลึกเข้าบริเวณคอของหลินมู่อวี่
ชั่วพริบตาที่หลินมู่อวี่กำลังเผชิญกับความตาย ไม่รู้ว่าพละกำลังมาจากที่ใด เขากำหมัดชกไปที่หมาป่าวายุอย่างรุนแรง
“ตูม!”
วินาทีที่หมัดของเขาซัดเข้าใส่หมาป่าวายุ รอบหมัดมีพลังอันลึกลับไหลเวียนอยู่ ราวกับมิติบิดเบี้ยว พร้อมกับเสียงหนึ่งที่กังวานขึ้นในสมองของหลินมู่อวี่
หนึ่งประทีปพิฆาตชีวัน!
นี่มัน…พลังเจ็ดประทีป?
หมาป่าวายุร้องออกมาและกระเด็นกระแทกจนอวัยวะภายในของมันกระจัดกระจายเป็นชิ้นๆ ด้วยการต่อยเพียงหมัดเดียว หลินมู่อวี่รู้ดีว่าผิวหนังของหมาป่าวายุแข็งแกร่งขนาดไหน แม้แต่ดาบที่คมกริบยังไม่แน่ว่าจะแทงทะลุผิวหนังมันได้ แต่หมัดเดียวของตนเองเมื่อครู่กลับทำให้ผิวหนังของหมาป่าวายุแตกกระจุย!
ถ้าตัวเองมีพลังเจ็ดประทีปจริง จะไม่น่ากลัวไปหน่อยหรือ
“ฉัวะ…”
หลินมู่อวี่ตวัดดาบ ศีรษะหมาป่าลอยกระเด็น ในที่สุด หมาป่าวายุอายุแปดร้อยปีก็ถูกตนและฉู่เหยาสังหาร ยังไม่ทันได้ดีใจ ความเจ็บปวดที่หน้าอกก็แล่นเข้ามา เขาก้มหน้ามองอกที่เป็นแผลเหวอะหวะของตัวเอง บาดเจ็บสาหัสเกินไปแล้ว!
“อาอวี่…”
ฉู่เหยาตกตะลึงในพลังหมัดของหลินมู่อวี่ แล้วก็มองไปที่บาดแผลเขา นางตกใจจนร้องไห้ออกมา “ทำยังไงดี…ทำยังไงดีล่ะ…อาอวี่ เจ้า…”
แต่หลินมู่อวี่กลับสงบนิ่งมาก เขาหยิบโอสถสมานแผลที่เก็บอยู่ที่เอวขึ้นมาเหยาะใส่บาดแผล เพื่อห้า
