รต่อสู้ หลินมู่อวี่ยังด้อยกว่าฉู่เหยามาก เขาจึงไม่กล้าที่จะประมาท จับดาบแน่น จ้องไปที่หมาป่าวายุเขม็ง การจะจัดการหมาป่าวายุไม่มีเทคนิคพิเศษอะไร ต้องอาศัยพละกำลังอย่างเดียวเท่านั้น!
ฉู่เหยามองหางของหมาป่าวายุอย่างสงบ นางอดไม่ได้ที่จะบ่นเสียงเบาออกมา “หมาป่าวายุแปดหาง แย่ละสิ…นี่มันหมาป่าวายุอายุแปดร้อยปี…”
“แข็งแรงมากหรือ” หลินมู่อวี่ถาม
ฉู่เหยาตอบ “สัตว์วิญญาณอายุแปดร้อยปีมีพลังเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์สงครามระดับสี่สิบห้า มันแข็งแรงกว่านัยน์ตาเหยี่ยวมาก อาอวี่ เจ้าต้องระวังไว้ให้ดี เรารอดจากพยัคฆ์กระหายเลือดมาได้ จะมาตายด้วยคมเขี้ยวของหมาป่าวายุอายุแปดร้อยปีตัวนี้ไม่ได้”
“อือ”
หลินมู่อวี่พยักหน้าเงียบๆ ล้วงขวดโอสถผิวศิลาจากอกเสื้อออกมา “พี่ฉู่เหยา ตอนนี้ท่านแข็งแกร่งกว่าข้า มีดสั้นในมือท่านก็น่าจะคมมาก เดี๋ยวข้าจะดึงความสนใจของหมาป่าวายุ ท่านหาจังหวะโจมตี จะฆ่าเดรัจฉานตัวนี้ได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าเราร่วมมือกันได้ดีเพียงใด”
ฉู่เหยาประหลาดใจเล็กน้อย “อาอวี่ เจ้า…เจ้าต้องระวังตัว!”
“ท่านวางใจ” หลินมู่อวี่กระดกโอสถผิวศิลาจนหมดขวด รู้สึกว่าร่างกายตนเองแข็งแกร่งมากขึ้น ผิวหนังปรากฏระลอกคลื่นพลังงานขึ้นมา มันเป็นผลจากการที่พลังการป้องกันเพิ่มขึ้น
จากนั้นเขาเทยาสลบทั้งขวดลงบนปลาลูกธนู เขาจับคันธนูขึ้นและค่อยๆ เดินออกมาจากจุดนั้น ท่วงทาเขาเชื่องช้า ไม่รีบร้อน จนกระทั่งอยู่ห่าง
