จากฉู่เหยาประมาณห้าเมตร จึงยกคันธนูขึ้น เคลื่อนพลังปราณไปที่แขน คันธนูอันแข็งแกร่งถูกเขาง้างสายออกจนโก่งเป็นวงกลมคล้ายพระจันทร์เต็มดวง!
“ฟิ้ว!”
ธนูคมกริบพุ่งเข้าใส่หมาป่าวายุ แต่มันไวกว่ามาก มันแค่คำรามออกมาและกระโจนเข้าใส่หลินมู่อวี่ เร็วเกินไปแล้ว!
หลังจากลูกธนูพลาดเป้า หมาป่าวายุก็ตะปบอยู่บนร่างของหลินมู่อวี่แล้ว กระโจนครั้งเดียวไกลถึงสิบเมตร สมกับเป็นสัตว์วิญญาณอายุแปดร้อยปี ใกล้จะฝึกตบะจนกลายเป็นปีศาจแล้วสินะ!
เห็นหมาป่าวายุอ้าปากกำลังจะขย้ำ อย่าให้มันขย้ำคอได้เด็ดขาด มิฉะนั้น ต้องตายแน่ๆ
หลินมู่อวี่รีบยกแขนซ้ายขึ้นมากัน เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาที่แขน เขี้ยวของหมาป่าวายุกัดลงบนแขนที่ผิวหนังแข็งดั่งศิลาของหลินมู่อวี่ ทว่ากลับทิ้งรอยเขี้ยวไว้บนแขน แรงกัดนี่มันต้องรุนแรงขนาดไหนกันนะ ถ้าไม่ได้กินโอสถผิวศิลาเกรดหนึ่งไปก่อนละก็ เกรงว่าแค่ขย้ำเดียว แขนของเขาต้องขาดเป็นสองท่อนแน่!
หมาป่าวายุสะบัดหัวอย่างแรงเพื่อกระชากแขนหลินมู่อวี่ ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส หลินมู่อวี่ยื่นมือออกไปคว้าดาบ ใช้มันแทงเข้าไปที่น่องของหมาป่าวายุเต็มแรง แต่ว่าปลิดชีวิตมันไม่ได้ เขาจึงรีบดึงดาบออกจากตัวมัน และแทงเข้าไปอีกครั้งหนึ่งอย่างรวดเร็ว ฉู่เหยาวิ่งตามเข้ามาทางด้านหลังหมาป่า สะบัดมีดสั้นของนางไปที่หมาป่า
“ฉัวะ!”
ด้วยความแหลมคมเกินจินตนาการ มีดสั้นสองเล่มนั้นเฉือนเนื้อตรงสะโพกของหมาป่าออ
