EP.18หมาป่าวายุ2
หลังจากใช้วิชาฝีเท้าดาวตกมาหนึ่งชั่วโมง ขาทั้งสองข้างของหลินมู่อวี่เริ่มหมดแรง ดังนั้นเขาจึงเดินด้วยท่วงท่าที่ตลกขบขัน จนฉู่เหยาหัวเราะคิกคักออกมาหลินมู่อวี่ไม่ได้ใส่ใจ ยังคงเดินต่อไปด้วยท่าทางที่ตลกขบขันไปทีละก้าวๆ ฉู่เหยารู้สึกละอายใจขึ้นมา จึงเข้าไปช่วยพยุงหลินมู่อวี่ เดินไปด้วยกัน นางพูดเสียงเบาขึ้น “ยามราตรีเป็นเวลาที่สัตว์วิญญาณจะปรากฏตัวขึ้น ฉะนั้นเราต้องหาถ้ำของพยัคฆ์กระหายเลือดให้พบก่อนพระอาทิตย์ตกดิน และค้างคืนที่นั่น วันรุ่งขึ้นฟ้าสว่างค่อยออกเดินทางกลับให้ถึงเมืองหยินซานก่อนพระอาทิตย์ตกดิน”“อืม”ฉู่เหยาเป็นเด็กสาวที่มีมันสมอง รู้ว่าละแวกนี้เป็นถิ่นของพยัดฆ์กระหายเลือด ส่วนรังของพยัคฆ์กระหายเลือด พวกสัตว์วิญญาณระดับต่ำจะไม่กล้ามาท้าทายแน่นอน ดังนั้นการค้างคืนในถ้ำของพยัคฆ์ร้ายจึงค่อนข้างปลอดภัยโชคเข้าข้างทั้งสองคน เดินไม่ถึงสองชั่วโมงก็เจอถ้ำของพยัคฆ์กระหายเลือดแล้ว ทั้งสองใช้กิ่งไม้และยางไม้เพื่อทำคบไฟ เมื่อจุดไฟสำเร็จ ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในถ้ำทันที กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ เศษกระดูกกระจัดกระจายไปทุกถ้ำ มันคือซากโครงกระดูกของสัตว์ร้าย กระดูกของมนุษย์ ศพบางศพยังสวมเกราะอยู่เลย แต่เนื้อถูกควักออกไม่เหลือ“เฮือก…”ความหวาดกลัวปรากฏอยู่บนใบหน้าของฉู่เหยา เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินมู่อวี่จับมือของนางไว้ เป็นนัยว่าไม่ต้องตื่นตระหนกเมื่อเดินลึกเข้าไปในถ้ำ สภ
