“ตั้งสติไว้!”
นัยน์ตาเหยี่ยวยังคงถือขวานศึกอยู่ในมือ คำรามด้วยเสียงต่ำ “เพลิงของพยัคฆ์กระหายเลือดอายุสี่พันปีอย่างน้อยต้องรอสามนาทีถึงจะพ่นออกมาได้อีกครั้ง นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดของพวกเรา ทหาร ใช้ค่ายกลตาข่ายเหล็กจับเจ้าเดรัจฉานตัวนี้ให้ได้!”
ทหารรับจ้างกว่าสิบคนรีบกระโดดขึ้นม้า และพุ่งตรงไปข้างหน้า จับตาข่ายเหล็กไว้คนละมุมกางมันออกในจังหวะที่เข้าใกล้ตัวพยัคฆ์ เสียง “วูบ” ดังขึ้น ตาข่ายเหล็กยาวสิบเมตรถูกโยนขึ้นไปเหนือตัวพยัคฆ์และเข้าคลุมร่างของมันไว้ทั้งตัว
“โฮกกกก!”
ตาข่ายเหล็กมีความยืดหยุ่น พยัคฆ์กระหายเลือดดิ้นรนสุดพลัง แต่กลับทำให้ตาข่ายยิ่งรัดแน่นขึ้น มันจึงค่อยๆ สงบลงแทน
“หึ เดรัจฉานก็ยังไงก็เป็นเดรัจฉาน โง่เหมือนเดิม!” ทหารรับจ้างนายหนึ่งหัวเราะดังลั่น “หัวหน้า ได้เวลาแล้ว พวกเราสังหารสัตว์วิญญาณอายุสี่พันปีนี้ด้วยกันเถอะ ทั้งเมืองหยินซาน หรือกระทั่งในป่าสัตตะดาราก็เถอะ ไม่มีใครสังหารสัตว์วิญญาณอายุสี่พันปีได้มานานแล้ว เราเป็นคนกลุ่มแรก! ฮ่า ฮ่า…”
นัยน์ตาเหยี่ยวไม่พูดอะไร รวบรวมลมปราณรอบกาย เปลวเพลิงลุกโชนเข้าห่อหุ้มขวานศึกเอาไว้ ด้วยความรวดเร็ว เขากระโจนขึ้นไปกลางอากาศ และฟาดขวานใส่ศีรษะของพยัคห์กระหายเลือดสุดแรงเกิด!
“เคร้ง!”
ตาข่ายเหล็กถูกฟันขาด ขณะเดียวกันก็มีขนสีแดงเพลิงของพยัคฆ์กระหายเลือดผสมกับเลือดด้วย ในที่สุดมันก็บาดเจ็บ ที่ส่วนหัวของมันมีบาดแผลขึ้นแห่งหนึ่ง
ทว่าต
