าดออกมาต้นไม้ใหญ่หักครึ่งพอดี วินาทีที่เศษไม้กระจัดกระจายปลิวว่อน หลินมู่อวี่พลันตะโกนขึ้นว่า “กระโดด!”
ทั้งคู่กระโดดขึ้นเบาๆ เชือกอยู่เหนือส่วนที่ถูกตัด ขณะเดียวกันก็มีเสียง “ฟิ้ว” ดังมาจากที่ไกล รถยิงหินเริ่มจู่โจม!
หลินมู่อวี่ไม่มีเวลาคิดเรื่องความเจ็บปวดที่แขน เขารีบโผเข้าใส่ฉู่เหยา กอดนางไว้แล้วกลิ้งเข้าพงหญ้าไปด้วยกัน ที่ตามมาข้างหลังคือเสียง “ฟุ่บๆๆ ” ลูกธนูความยาวราวหนึ่งเมตรที่ยิงใส่ร่างพยัคฆ์กระหายเลือดกระเด้งออกมา ขนของมันเหมือนเข็มเหล็ก พลังการป้องกันต้องเหนือกว่าสัตว์ป่าธรรมดาๆ แน่นอน
“โยนตาข่าย!”
นัยน์ตาเหยี่ยวร้อนใจ จับขวานศึกได้ก็พุ่งออกไป
