“จึ๊ๆ มาเป็นเหยื่อล่อ น่าเสียดายจริงๆ !”
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าของฮว๋าหวัน นายน้อยบุตรชายเจ้าเมืองหยินซาน เขาหันกลับไปถามด้วยรอยยิ้มหื่นกระหายว่า “ท่านหัวหน้าตาเหยี่ยว หญิงงามผู้นี้…เป็นไปได้ไหมที่จะยกให้ข้าได้เชยชมก่อนที่…”
ตาเหยี่ยวที่กำลังเช็ดทำความสะอาดขวานศึกอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะเย้ย และสาปแช่งนายน้อยลามกผู้นี้อยู่ในใจ ทว่าเขายังคงรักษาน้ำเสียงที่แสดงความเคารพไว้ และพูดขึ้น “ที่นี่ใจกลางป่าสัตตะดารา สัตว์วิญญาณระดับพันปีปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ นายน้อยเลิกคิดเรื่องอย่างว่า จะได้ไม่เกิดปัญหาเพิ่มเถอะ”
ฮว๋าหวันพูดด้วยความไม่พอใจ “นัยน์ตาเหยี่ยว ท่านพ่อข้าจ่ายเงินให้เจ้าถึงสามพันเหรียญทอง เทียบไม่ได้กับหญิงชาวบ้านธรรมดาๆ เชียวหรือ!”
นัยน์ตาเหยี่ยวรู้สึกรำคาญกับพฤติกรรมของฮว๋าหวันเต็มทน “เดินทางกันต่อ ต้องไปให้ถึงเทือกเขามังกรครามก่อนรุ่งเช้า!”
“พวกเขาจะทำอะไร” ฉู่เหยารู้สึกตื่นกลัว
หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะ “ไม่มีอะไรหรอก”
หลินมู่อวี่รู้ว่าเขาจำต้องรักษาความเยือกเย็นไว้ มิเช่นนั้นฉู่เหยาอาจจะสติแตกได้
ป่าสัตตะดารายามราตรี หนาวเย็นอย่างบอกไม่ถูก ตลอดทางมานี้ นัยน์ตาเหยี่ยวและทหารรับจ้างร่วมมือกันสังหารสัตว์วิญญาณอายุสี่ร้อยปีได้หนึ่งตัว มันเป็นหมาป่าสีครามระดับราชาหมาป่า ที่บำเพ็ญจนมีศิลาวิญญาณแล้ว ถือเเจ้าแห่งป่านี้ก็ว่าได้ แต่ตอนนี้มันถูกชำแหละออกเป็นสี่ชิ้น และย่างจนแห้ง ไม่มีคราบเ
